Grace Potter and the Nocturnals - The Lion The Beast The Beat 2012 (hard rock)

Πηγή

Εκτιμάω πολύ την Grace Potter και ειδικότερα για το ντεμπούτο με τους The Nocturnals, που είναι ένα soul -blues διαμάντι (Nothing but the water).

Το δεύτερο άλμπουμ τους This is somewhere, το θεώρησα πολύ γλυκανάλατο αφού παρουσιάστηκαν πολλά folk και country στοιχεία. Ενώ το τρίτο ομώνυμο που κυκλοφόρησε το 2010 βρίσκει την μπάντα να ροκάρει πλέον, να έχει ένα super Hit (Paris ooh la la) τη φωνή της Grace σε φόρμα, αλλά παρόλ’ αυτά να μου αφήνει την αίσθηση ότι κάτι λείπει. Ίσως επειδή οι συνθέσεις είναι άνισες και με τέτοια φωνή που έχει η κοπέλα περιμένεις κάτι παραπάνω.

Η εισαγωγή του ομώνυμου τραγουδιού με ξένισε στην πρώτη ακρόαση. Μου δίνεται η εντύπωση ότι ακούω Florence and the Machine. Πάει η Grace λέω, έγινε εμπορική, ξεπουλήθηκε, δεν τραβάει. Στο 1:47 όμως το riff της κιθάρας με ξαπλώνει κάτω! Τώρα μπαίνει το κομμάτι! Στη συνέχεια φωνάζω “Can’t stop the beat” και τα drums κοπανάνε αδιάκοπα. Ένας hard rock δυναμίτης γεννήθηκε!

Το “Never go bad” αλλάζει το ύφος του δίσκου Funky rock pop μελωδία και ένα πιασάρικο ρεφραίν να το πιεις στο ποτήρι.

Για κάτσε όμως… Δεν είναι πολύ πειραματικό για τα δεδομένα τους; Γκουγκλαριστά και εύκολα διαπιστώνω ότι έχει βάλει το χεράκι του στην σύνθεση συνολικά τριών κομματιών και ο Dan Auerbach των “The black keys”.

Να λοιπόν τι κάνουν οι καλές παρέες. Είναι όμως το προαναφερθέν και τα “Loneliest soul” και “Runaway” τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου; Όχι δεν είναι. Είναι άψογα, χορευτικά αλλά όχι τα καλύτερα.

Με διαφορά ξεχωρίζουν τα κομμάτια “Stars”, “Time Keeper”, “One heart missing”, “The Divide”.

Τα τρία πρώτα είναι hard rock power ballads ενώ το τέταρτο κλείνει την κανονική έκδοση του δίσκου και είναι ένα φουλ επικό ροκ κομμάτι. Ακούστε τα και πείτε μου!

Φυσικά και ο υπόλοιπος δίσκος όπως και τα extra κομμάτια κινείται σε υψηλά επίπεδα. Τα πειραματικά στοιχεία κάνουν αρκετά συχνά την εμφάνισή τους ενώ σε κάποια άλλα τραγούδια υπάρχει μια αύρα Fleetwood Mac.

Οι Grace and the Nocturnals δημιούργησαν ό,τι καλύτερο έχουν κάνει μέχρι τώρα. Ο δίσκος αυτός είναι ανώτερος και από τις τρεις προηγούμενες κυκλοφορίες τους μαζί!

Hansel & Gretel : Witch Hunters (2013) Action Fantasy Horror

Δυστυχώς δεν είχα δει trailer του Hansel and Gretel πριν το ξεκινήσω.

Πίστευα ότι θα είναι κάτι σε στυλ Van Helsing ίσως, κακό μεν αλλά έστω χάρη των εφέ θα την πάλευα μέχρι το τέλος. Ε, παίζει και η Gemma Arterton (βλ. The disappearance of Alice Creed) οπότε την κάνεις την προσπάθεια…

Τελικά άντεξα 30’ οπότε θα περιγράψω (κράξω) ό,τι είδα μέχρι εκεί.

Τα σκηνικά είναι φτωχά και τα κοστούμια είναι μιας  χρήσης. Οι μάγισσες είναι φτιαγμένες σαν ζαρωμένα ζόμπι, ενώ το μεγάλο γέλιο πέφτει στις σκηνές δράσης. Ενώ οι δυο πρωταγωνιστές και οι μάγισσες τα δίνουν όλα με λαβές καράτε, αγκωνιές και μπουκέτα, το μοντάζ  είναι τέτοιο που δίνουν την αίσθηση του slow motion. Όταν δε οι μάγισσες καβαλάνε τα σκουπόξυλα για να γλυτώσουν από τις  φάπες που τρώνε είσαι σίγουρος ότι έτσι όπως τις έχουν «κρεμάσει» θα καταλήξουν σε κανα δέντρο οπότε τσάμπα τις κυνηγάνε κιόλας. Σε κάποια φάση εμφανίζεται η Famke Janssen ως μάγισσα που δεν μασάει τίποτα και η πρώτη εντύπωση είναι ότι της πάει πολύ το gothic image οπότε λες ας δω λίγο ακόμα. Έλα όμως που στα επόμενα λεπτά ακόμη και αυτή παραμορφώνεται σαν κούκλα του Muppet Show οπότε χάνεται και η τελευταία ευκαιρία.

Έκλεισα την τηλεόραση όταν η Gretel συναντά την Muriel για πρώτη φορά και μόλις αλλάζουν τα χαρακτηριστικά της δεύτερης, η πρώτη παίρνει τέτοια τρομάρα σαν να μην έχει ξαναδεί μάγισσα στη ζωή της (υποτίθεται βέβαια ότι είναι η κορυφαία exterminator στο είδος της).

Δυστυχώς το Hansel and Gretel  δεν έχει καμιά στοιχειώδη αρετή στην ταινία. Ούτε ερμηνείες, ούτε σκηνοθεσία και καθόλου σενάριο.

Φίλοι μου, μακριά! 

“Chugyeogja” The Chaser (2008) Thriller

Πηγή

“Φοβερή ταινία” είπε πελάτης video club σε φίλο του για μια καινούρια σχετικά ταινία με τον Kiefer Sutherland που κυνηγάει ένα super sick serial killer. “Μου αρέσουν πολύ τα αστυνομικά θρίλερ αλλά στο τέλος να έχει ανατροπή. Ξέρεις να μην το περιμένεις με τίποτα!” μου λέει ένας φίλος.

Για τα αστυνομικά θρίλερ είχα δυο ταινίες πρότυπο. Τα “Η σιωπή των αμνών” και “Seven”. Και οι δυο πρωτοποριακές ταινίες, ατμοσφαιρικές και απαισιόδοξες. Πλέον έχω τρεις. Σε αυτές έχει προστεθεί το “The Chaser” του Hong-jin Na ή πιο σωστά “Chugyeogja” του 2008. Μα καλά κορεάτικο αστυνομικό θρίλερ και πρότυπο;

Ποτέ δεν έχω ξαναβρεθεί στο πρώτο μισάωρο ταινίας τόσο απροετοίμαστος για την ταχύτητα με την οποία συμβαίνουν και αποκαλύπτονται τα γεγονότα. Και guess what, το δολοφόνο τον βλέπουμε στο πρώτο πλάνο! Ου ου ρε όξω, ου ου spoiler θα πείτε… Αν αυτό είναι spoiler για την συγκεκριμένη ταινία εγώ είμαι ο Τραβόλτα προτεινόμενος για Όσκαρ Α’ ανδρικού!

Δεν θα μπω στη διαδικασία να περιγράψω το πόσο διαφορετικό είναι το “Chugyeogja”  σε σχέση με τις αμερικάνικες ταινίες αγωνίας σε όλα τα επίπεδα. Ούτε για την αίσθηση που σου αφήνει ότι οι δυο ώρες της ταινίας είναι σαν να παρακολουθείς ένα φινάλε μεγάλης διάρκειας. Ούτε (έλεος πια) για τις δυο φοβερές συμπτώσεις που καθορίζουν την εξέλιξη της ιστορίας.

Να σταθούμε όμως στον σκηνοθέτη, που αξιοποιεί στο έπακρο ένα εκπληκτικό σενάριο και δυο φανταστικές ερμηνείες ενώ είναι μόλις η πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους! Έχει γυρίσει με ιδιαίτερη επιτυχία τις σκηνές καταδίωξης ενώ ξέρει να τονίζει δραματικά τις εικόνες του όταν χρειαστεί.

Τέλος, όσο παράξενο κι αν ακούγεται υπάρχουν πολλές σκηνές με χιούμορ που δίνουν ένα προσωρινά ανάλαφρο τόνο για να επανέλθουμε στη σκληρή ιστορία βίας και εκδίκησης που κυριαρχεί.

Αν δεν έχετε δει κορεάτικη ταινία, ήρθε ο καιρός να το κάνετε και πιστέψτε με δεν θα το μετανιώσετε! 

Witchcraft-Legend (2012) Doom, Heavy metal, hard rock

Πηγή 

Οι Witchcraft κατάφεραν το ακατόρθωτο. Να ακούς ένα δίσκο σίγουρος ότι ηχογραφήθηκε τη δεκαετία του ’70 αλλά να νιώθεις ότι η παραγωγή είναι του 2012.

Αυτό όμως είναι το ένα κομμάτι. ..

Ο ήχος λοιπόν είναι άψογος και πολύ πιο σκληρός από οτιδήποτε έχουν κάνει στο παρελθόν. Το άλλο κομμάτι είναι τα τραγούδια. Ε λοιπόν τα τραγούδια είναι εκπληκτικά! Συνθέσεις που αποπνέουν επαναστατική διάθεση, με πρωτοποριακή δομή για πολύ headbanging, με southern και indie σημεία και φυσικά με Sabbath αναφορές (ακόμη και με μια Morricone πινελιά θα έλεγα στο  An alternative to freedom)! Πάνω απ’ όλα βέβαια παραμένουν doom, το είδος που υπηρετούν. Πρόκειται για ένα δίσκο που όταν τον ακούς πρώτη φορά δεν θα πατήσεις το skip, ούτε ακόμα κι από περιέργεια να δεις αν το επόμενο κομμάτι θα είναι το ίδιο καλό. Δεν το κάνεις γιατί θέλεις να ακούσεις ολόκληρο το κάθε τραγούδι, δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς…

Ομολογώ ότι αρχικά τους σεβόμουνα ως ένα συγκρότημα που έβαλε τον ήχο της δεκαετίας του ’70 πάλι στο μουσικό χάρτη (μάλιστα και με πολλά καλά τραγούδια) με ένα ήχο που οφείλει το 75% σε Sabbath και Pentagram. Δεν είναι λίγο πράγμα. Τους ακολούθησαν πάρα πολλοί από τότε που ξεκίνησαν και ένα ολόκληρο κίνημα γεννήθηκε. Πλέον όμως ο Magnus Pelander μπορεί να υπερηφανεύεται ότι η μπάντα του είναι οι Witchcraft και η μουσική τους είναι Witchcraft! Κάτι άλλο σημαντικό που πρέπει να αναφερθεί στα πλαίσια αυτής της  τεράστιας αύρας αλλαγής που περιτριγυρίζει την μπάντα είναι και ό,τι πιο σημαντικό:  τα ίδια της τα μέλη. Εκτός από τον ιθύνων νου του συγκροτήματος, μόνο εναπομείναν ιδρυτικό μέλος παραμένει ο Ola Henriksson στο μπάσο . Ο ίδιος ο Magnus είχε αναλάβει μόνο τα φωνητικά πλέον, ενώ οι δυο νέοι κιθαρίστες Simon Solomon, Tom Jondelius  και ο drummer  Oscar Johansson συμπληρώνουν το line up.

Τα γεγονότα μιλάνε από μόνα τους:

Νέα μέλη, νέα εταιρεία, νέος παραγωγός, νέος ήχος, νέα στιχουργική κατεύθυνση. Τι φλασιά έφαγε, μόνο ο ίδιος το ξέρει!

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο παρακάτω στίχος από το “By your definition” το μπόνους κομμάτι της limited edition: Your life’s easy and mine has turned, I opened up and let it burn”.

 Τέλος, για να καταλάβετε το μέγεθος της διαφοράς στον ήχο και το στυλ που συνέβη στον “Legend” σε σχέση με τις προηγούμενες κυκλοφορίες της μπάντας σκεφτείτε την αλλαγή που συνέβη με το “Heaven and Hell” για τους Black Sabbath (3^η φορά τους αναφέρω, αλίμονο!). Ένας δίσκος που σίγουρα θα αποτελεί σημείο αναφοράς στο μέλλον και με κάνει ακόμη πιο  περίεργο για την επόμενη κυκλοφορία τους.

Μπορούν και πάλι να φτάσουν τον πήχη τόσο ψηλά; 

ΥΓ. Το κείμενο γράφτηκε αρκετά πριν την ανακοίνωση από την εταιρεία διοργάνωσης για την ακύρωση των εμφανίσεων των Witchcraft σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα τον Σεπτέμβρη του 2013. Ο χρόνος θα δείξει τι πορεία θα ακολουθήσει η μπάντα. Εύχομαι ο Magnus να ανακάμψει, αν όντως δεν είναι σε θέση να ανταποκριθεί στα live και σύντομα να έχουμε τη χαρά να τους δούμε ζωντανά!