Candlemass @Rock Hard Festival, Τεχνόπολις , 13.9.2025

 Candlemass @Rock Hard Festival, Τεχνόπολις , 13.9.2025

5.12.89 θα ήταν το πρώτο μου λάιβ, στα 15 μου. Για διάφορους λόγους αυτό δεν έγινε. Τριανταέξι χρόνια μετά και έχοντας δει την μπάντα σε διάφορες φάσεις (όχι όμως Μαλακάσσα ή Σπόρτινγκ)), όλα διορθώθηκαν με ένα λάιβ με αδιανόητη απόδοση και ενέργεια.

The Steams, Royal Arch @ The Temple 23.12.2022 Mild Conquest Release Show

 

Wild Sold out, Thundering Conquest!

Μετά από περιοδεία στην Βόρειο Ελλάδα για την προώθηση του δεύτερου άλμπουμ τους “Mild Conquest”, οι The Steams ανέβηκαν στην σκηνή του The Temple για ένα live-release show της υπέροχης αυτής κυκλοφορίας. Δεν βρίσκεται πλέον χρόνος για να γράφω τις αράδες μου και τα ριβιούζ που τόσο γουστάρω, όσο συχνά θα ήθελα. Μουσικές παρουσιάζω μέσω του Radio Show - Rocking in the Brain στον Black Velvet Radio, που εάν θέλετε μπορείτε να τσεκάρετε κάθε Τετάρτη στις 22:00. Και εάν φέτος που ήταν η επιστροφή των λάιβ στις ζωές μας στο πλαίσιο της συχνότητας και της κανονικότητας που αγαπάμε, και παρακολούθησα μερικά σπουδαία live (Beth Hart, Judas Priest, Naxatras), δεν γίνεται να μην σας μεταφέρω τι ζήσαμε πάλι (μα τι ζήσαμε πάλι!), με το καλύτερο psychedelic-indie-hard rock-folk-stoner συγκρότημα που έχει βγάλει αυτή η χώρα!

Λίγες μόλις ώρες πριν την ώρα (20:30) που θα άνοιγαν οι πόρτες του The Temple για το event, ανακοινώνεται το Sold Out! Ναι, από τις 20:00 υπήρχε ουρά για την είσοδο στον χώρο (η πιο γλυκιά αναμονή), ναι το venue γέμισε (300 plus?), ναι ήταν όλοι έτοιμοι από την ώρα που πάτησε τα πόδια του στην σκηνή το σαπόρτ σχήμα των Royal Arch.

Η συμπαθέστατη μπάντα των νεαρών Royal Arch, φάνηκε να κατέχει τα επί της σκηνής, όντας πολύ καλά προβαρισμένοι, ήταν άνετοι και είχαν καλή απόδοση. Αφιέρωσαν σε νέους και παλιούς οπαδούς (καθόλου λίγοι στον χώρο), με εξαιρετικές Joy Division μπασογραμμές, Cure και post rock κιθάρες αλλά και vibes αλλοτινών U2, δόνησαν τον χώρο για 35 λεπτά. Με αυτό το μελαγχολικά αγαπησιάρικο post punk ύφος, η πεντάδα δεν τα πήγε καθόλου άσχημα, ξεσήκωσε σε αρκετές στιγμές (stage diving began!), και σίγουρα κέρδισε νέους φαν όπως η αφεντιά μου.  Από ότι φαίνεται θα ακολουθήσει συνεργασία με τον Άλεξ Μπόλμπαση των The Steams για την πρώτη τους κυκλοφορία και αυτό μόνο καλό είναι μπορεί να είναι. 

Μετά από 15’ περίπου λεπτά προετοιμασίας, η σκηνή ήταν έτοιμη για τους The Steams και αυτό που έμελλε να είναι ένα από τα σημαντικότερα live τους, σε επίπεδο παραγωγής, μουσικών επί σκηνής, αλλά και χρονικής διάρκειας. Κέφι,ορμητικότητα, ηλεκτρισμός, εκρηκτικότητα, συναισθήματα και Διονυσιακές καταστάσεις είναι δεδομένα. Οι The Steams κάνουν πάντα την σκηνή δική τους και παρασέρνουν το κοινό! Σε καμμία περίπτωση κάποιο τυχαίο κοινό, μετά από τόσα χρόνια παρουσίας, ζωντανών εμφανίσεων, μουσικής εξέλιξης, και με ένα νέο πολυεπίπεδο και πολύχρωμο άλμπουμ στις αποσκευές τους, το “Mild Conquest”! Είμασταν όλοι εκεί και μας ευχαρίστησαν για το επικό sold out!

Η τετράδα που αποτελείται από τους Πάνο Δημητρόπουλο, Ανδρέα Κοκοβίκα, Άλεξ Μπόλμπαση και Νικόλα Μαμάση, ξεκίνησε για πρώτη φορά, όχι με “Black Sand” ή “The Entrance”, αλλά με το καλύτερο και πιο περίτεχνο, κατά την ταπεινή μου άποψη τραγούδι του νέου άλμπουμ, το “The Horror”! O Πάνος, με εμφάνιση David Byron, Ανδρέας και Άλεξ ως Black Figures και Νικόλας με disco (!) γιλέκο, φάνηκε από τις πρώτες νότες ότι έχουν την διάθεση να μας τιμήσουν με ένα επικό live, ένα ευχαριστώ στο sold out! Αξιοζήλευτο πόσο δένει το “Entrance” που ακολούθησε με το υλικό του πρώτου τους άλμπουμ “Wild Ferment” και εδώ ξεκίνησαν και οι εκπλήξεις αφού το τραγούδι αποδόθηκε εξαιρετικά με την συμμετοχή του Μανώλη Μανουσάκη στο λαούτο, προκαλώντας τις πρώτες ανατριχίλες και το αίσθημα γλεντιού και ξεσηκωμού! Το “Binding Cirlcles” φάνηκε πόσο έχει αγαπηθεί από τις αντιδράσεις του κόσμου, που ήδη τραγουδάει στίχους, όλους τους στίχους ε, και στην συνέχεια “Ladies in the north” όπου χορέψαμε με τα πανέμορφα σόλο του, για να ηρεμήσουμε και να ταξιδέψουμε με το “Beatiful” (πρώτο κομμάτι από “Wild Ferment”). Η επιθετικότητα της επαναστατικής λαικής ιστορίας που περιγράφει, μας συνεπήρε στο “The Union”, με το πορωτικό, κυκλικό riff του, και το πρώτο pit δημιουργήθηκε! Δεύτερη έκπληξη, ότι επί σκηνής υπήρξε και τσαμπούνα (Νίκος Τσαντάνης) και έδωσε αυτή την παραδοσιακή αύρα όπως και στο ηχογραφημένο κομμάτι!

Η βραδυά από εδώ και πέρα απογειώθηκε, πήρε πραγματικά άλλες διαστάσεις, συγκρότημα και κοινό γίναμε ένα, η μουσική συνεπήρε και τους τελευταίους στο πίσω μέρος του χώρου (από όπου και είχα ανταπόκριση)! Σε αυτό έπαιξε σημαντικό ρόλο η τετράδα όλων των dark songs του “Wild Ferment”, δηλαδή “Black Sand”, “The Drought” (για πάντα το αγαπημένο μου), “Perfect Storms from afar” και “The Harvest” με την συμμετοχή και του Gustav Penka (πρώην ντράμερ – beast με συμμετοχή στις ηχογραφήσεις και των δύο άλμπουμ) αλλά και των μουσικών με το λαούτο και την τσαμπούνα (“The Harvest”). Το τι έγινε σε αυτά τα κομμάτια, το pit άνοιξε απ’άκρη σε άκρη, μπύρες χύθηκαν, σε headbanging επιδόθηκαν και οι πιο ήρεμοι, stagediving σε ανύποπτες στιγμές πραγματοποιήθηκε, ενώ η μπάντα τα έδινε όλα! Όλα όμως, όπως πάντα, λυτρώνονται έτσι, το ξέρουμε! Εδώ ήρθε και έδεσε το “Lament” του νέου άλμπουμ, που έτυχε ακόμα μεγαλύτερης αποδοχής και ενέργειας από τον κόσμο. Πλέον τα κομμάτια των δύο δίσκων μπλέχτηκαν, και ακούσαμε έως και “Feed” από το single του 2016, ενώ το κανονικό σετ έκλεισε με τον ύμνο “Ever Lasting”, και το σήμα κατατεθέν σλόγκαν της μπάντας «With the right kind of love” και την συμμετοχή του κοινού σε απώγειο!

Επιστροφή για encore και τι είχε μείνει από το “Mild Conquest”; Μόνο το “The Crown”, ένα μαγευτικό επτάλεπτο ταξίδι, όπου τα “ου,ου,ου,ου” του ”Ever Lasting” επανέρχονται μαζί με εξαιρετικά σόλο, και κλείσιμο με “Ephemeral Joys”. “She’s the one from the sun till the moon glow”, The Steams παροξυσμός μετά από μία ώρα και σαρανταπέντε λεπτά όνειρο!

Το live έχει καλυφθεί φωτογραφικά και έχει βιντεοσκοπηθεί officialy, οπότε όσοι δεν κατάφεραν να παρεβρεθούν θα έχουν την δυνατότητα να πάρουν μια γεύση του τι εστί The Steams!

Στον δικό μου ιδανικό κόσμο, αυτή η Παρασκευή δεν θα ήταν ένα live release show αλλά σύνηθες εβδομαδιαίο αντάμωμα με αυτή την σπουδαία και αγαπημένη μπάντα! Είναι με μεγάλη μου χαρά βέβαια που βλέπω ότι η τόλμη, η δουλειά, η πρόοδος και η ποιότητα τους χαίρει ολοένα αυξανόμενης αναγνώρισης, όχι μόνο στα ροκοπεριοδικά και τα site, όχι μόνο στις λίστες της χρονιάς, αλλά στα χαμόγελα και την ευφορία, κυριολεκτικά του καθενός και της καθεμίας που ήμασταν εκεί! 

 

Στα επόμενα τώρα!!

Θυμηθείτε το review για το “Mild Conquest” εδώ

Θυμηθείτε την ανταπόκριση για τον αποχαιρετισμό στο “Wild Ferment” εδώ

The Mystery Lights, Bus the unknown secretary @ Gagarin 19.2.2020

Η πιο ξέφρενηΤετάρτη του 2020 ήταν αυτή στο Gagarin στις 19.2.

Ετερόκλητο το κοινό του Gagarin για το πρώτο live των The Mystery Lights στην Αθήνα. Παλιοροκάδες, ροκαμπιλάδες, μέταλλα, πάνκηδες, indie παρουσίες γέμισαν κατά το ήμισυ το venue, για μια εμφάνιση που όσοι το σκέφτηκαν αλλά τελικά δεν παρευρέθησαν, θα το μετανιώνουν μέχρι την επόμενη φορά που οι Νεοϋορκέζοι θα έρθουν πάλι για περιοδεία στην Ευρώπη.

Οι Bus the Unknown Secretary, αν και αποτέλεσαν μια όχι και τόσο συμβατή επιλογή για special guests, κατάφεραν στα 45 λεπτά που βρέθηκαν στην σκηνή να μας ζεστάνουν για τα καλά. Τρίτη φορά που θα τους έβλεπα live, με πιο πρόσφατη το support στους Blood Ceremony, αποδεικνύονται ένα τρομερά δεμένο και αλάνθαστο σχήμα που μουσικά δεν μπορεί εύκολα να πάρει ταμπέλα. Mπλέκοντας New Wave of British Heavy Metal, Beatles, Mercyful Fate, ακόμη και Rory Gallagher, εντέλει υπό την μεγάλη σκεπή του Stoner δίνουν ένα αποτέλεσμα ισόποσα evil και διασκεδαστικό. Έπαιξαν κομμάτια και από τις δύο δουλειές τους, με αποκορύφωμα τα “You better come in you better calm down” και “Moonchild” από το “Never Decide” που κατά την ταπεινή μου άποψη είναι και το ύφος που τους ταιριάζει και στο οποίο θα πρέπει να βασιστούν για να γράψουν στο μέλλον. Δηλαδή heavy, πιασάρικα (και σύντομα) ψυχεδελικά occult τραγούδια που τους φέρνουν πολύ κοντά στους Uncle Acid & the Deadbeats και σίγουρα είναι καλύτερα από τα πρόσφατο άλμπουμ του Θείου. Αρκετοί τους έμαθαν το συγκεκριμένο βράδυ, και αρκετοί βρέθηκαν στο BUS merchandise μετά το πέρας του τυφώνα που θα ακολουθούσε.

Οι The Mystery Lights έχουν ξαναβρεθεί στην Ευρώπη τουλάχιστον δύο φορές και τα βίντεο στο YouTube είναι αποκαλυπτικά για την ενέργεια και την απόδοση τους στο σανίδι. Αν και αποτελούν σχήμα από το 2008, με σταθερό τον πυρήνα των Mike Brandon (κιθάρα, φωνητικά), LA Solano (κιθάρα), και Alex Q Amini (μπάσο), μόλις το 2016 με το ομώνυμο άλμπουμ κατάφεραν να ταράξουν τα νερά της ψυχεδελικής – garage σκηνής (είχε προηγηθεί το “Teenage Catgirls & The Mystery Light Show” του 2009). Το “Too much tension” που κυκλοφόρησε πέρυσι είναι αυτό που τους έκανε να περάσουν πάλι τον Ατλαντικό και να οργώσουν τις σκηνές σχεδόν ολόκληρης της Γηραιάς Ηπείρου και ευτυχώς και της χώρας μας. 

Αυτό που ζήσαμε το βράδυ του Σαββάτου είναι από αυτές τις σπάνιες φορές που όσα και να έχεις διαβάσει και να έχεις δει, όση εμπειρία και να κουβαλάς από live, όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με αληθινή rock n roll ενέργεια και attitude, γεμίζεις με δύναμη και αισθάνεσαι δέος.

Η πενταμελής ομάδα των The Mystery Lights δεν χαρίστηκε ούτε ένα δευτερόλεπτο, από την αρχή με το εκρηκτικό ξεκίνημα του “Ι’m so tired (of living in the city)” μέχρι το φινάλε όπου τζάμαραν για ένα τέταρτο, τσουγκρίζοντας ταυτόχρονα σφηνάκια με την πρώτη σειρά! O Mike Brandon μετατρέπει την σκηνή στο γυμναστήριο του με συνεχή σάλτα, στροφές και κλωτσιές στο αέρα (!), το ζιζάνιο στα πλήκτρα με το όνομα Lily Rogers μετακινείται είτε στο μικρόφωνο, είτα στα τύμπανα, ενώ οι υπόλοιποι τρείς LA Solano, Alex Q Amini και Zach Butler δεν σταμάτησαν ποτέ να κρατάνε το ρυθμό. Επαγγελματικά κουρδισμένοι και με άψογο ήχο, έβγαζαν μια ξέφρενη πανκ ενέργεια παραδίδοντας ένα αληθινό rock n roll show πίνοντας ουίσκι και μπύρες, λες και είναι η τελευταία τους συναυλία (που όντως ήταν το τελευταίο live της περιοδείας και ίσως και του 2020). Το κοινό αδυνατούσε να πιστέψει και να παρακολουθήσει ειδικά στο πρώτο μισάωρο, κάπου εκεί όμως η μπάντα κατάφερε να συμπαρασύρει την μεγάλη πλειοψηφία! 

Προς στιγμήν ανησύχησα με τα ποτήρια και κουτάκια μπύρας που άρχισαν να φεύγουν προς την σκηνή, άλλη μια πανκ αντίδραση αυτή την φορά από το κοινό, έτσι δόθηκε όμως η δυνατότητα στον Mike να μας ευχαριστήσει σουτάροντας τα πίσω με ιδιαίτερη επιτυχία ξεσηκώνοντας ιαχές επιδοκιμασίας! Mike ο οποίος πριν το encore κατέβηκε τραγουδώντας στο κοινό μέσα στο μπροστινό pit για να σηκωθεί στην συνέχεια και να επιστρέψει στην σκηνή από τα χέρια των οπαδών, μόνο και μόνο για να συνεχίσει να χύνει μπύρα στην σκηνή και να κάνει γλίστρες ! ? ! ? Μέσα σε αυτό τον πανικό, και με κάποιες ατυχίες σπασμένων χορδών και προβληματικών πεταλιών, η μπάντα δεν έχασε νότα!!!! 

Όσο αφορά τα τραγούδια σίγουρα παίχτηκαν τα “Follow Me Home”, “Thick Skin”, “Too Many Girls”, “Too Tough To Bare”, “Too Much Tension”, Traces”, “What happens when you turn the devil down”, “Melt",  δηλαδή το garage rock στα καλύτερα του, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θυμάμαι σειρά….

Μετά από μια ώρα και σαράντα πέντε λεπτά του πιο αληθινού πάρτι που έχω πάει τα τελευταία χρόνια, και τόσο ποτό, είχαν τα κουράγια και το χαμόγελο να υπογράφουν με τζίφρες ακριβείας τα cd και τα βινύλια του “Too much tension” στο stand με το merchandise στην είσοδο…δεν ξέρω….Μιλάμε για True Rock n Roll Heroes.

Οι The Mystery Lights μας άλλαξαν τα φώτα στην καλύτερη Τετάρτη του 2020. Δύσκολα θα ανατραπεί από την πρώτη θέση των live της χρονιάς.