Green Lung – Woodland Rites (2019) Doom metal, Occult Rock

Κάθε τόσο έρχεται μια κυκλοφορία που ανανεώνει το occult doom rock και αλλάζει το status μιας μπάντας. Το “Woodland Rites” ανήκει στην κατηγορία που βρίσκονται και τα “Blood Lust” των Uncle Acid and the Deadbeats και το “The Eldrich Dark” των Blood Ceremony.

Οι Εγγλέζοι ξέρουν από Ozzy, από Uncle Acid, από Pink Floyd, και μπορούν και δένουν τις επιρροές τους με διαολεμένα riff και folky evil ατμόσφαιρα. Πεθαίνω για άλμπουμ που σε πιάνουν από τα μούτρα με την εισαγωγή τους, και εδώ το “Initiation” όντως σε μυεί σε ένα αψεγάδιαστο δίσκο τόσο πορωτικού όσο και μυστικιστικού περιεχομένου. Riffs και leads δίνουν και παίρνουν, ενώ η ατμόσφαιρα και οι στίχοι τους είναι εξωπραγματικά μεσαιωνικοί. Θυσίες, μάγισσες, κεριά, τελετές, ζωντανοί νεκροί. Το σπουδαίο με τους Green Lung είναι ότι έχουν μελετήσει και φροντίσει οι εισαγωγές τους, τα αφηγηματικά sample, και το θαυμάσιο εξώφυλλο να αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ακρόασης του δίσκου. Ακούστε το “Templar Dawn”, και θα νιώσετε την παγωμένη ανάσα από τους καταραμένους ιππότες του "La Noche del tero siego" (1972) στο σβέρκο σας, όταν θα προσπαθεί να συνέλθει από το headbanging. Και αλήθεια πόσοι γνωρίζουν και θα τολμούσαν να βάλουν στον παγανιστικό κύκλο μάγων, τραγιών και λυκανθρώπων, και τον Phantom από το υπέροχο και παραγνωρισμένο “Phantom of the paradise” του Brian de Palma;  

Μουσικά θα ακούσεις fuzzarιστά riff , ένα ασυγκράτητο rhythm section, πλήκτρα που χρωματίζουν αναλόγως ατμόσφαιρας, καθώς και τα οργισμένα Lennon like φωνητικά του Tom Templar, οι λεπτομέρειες είναι και πάλι όμως που κάνουν την διαφορά. Το σχεδόν μπαλαντοειδές “May Queen”, το solo του “Into the Wild”, τα πνευστά (πως είπατε;) στο τεράστιο “Let the devil in”.

Ακολουθήστε τους Green Lung στο “Ritual Tree” and you will see.

Καλύτερο ντεμπούτο για το 2019, και υπόδειγμα έμπνευσης και ολοκληρωμένου πακέτου για το είδος.

Εταιρία: Svart Records

Ημερομηνία: 3.2019

Band Fb link: https://www.facebook.com/greenlungband/  

Brawl in cell block 99 (2017) Action, Thriller, Drama

Brawl in cell block 99 (2017) Action, Thriller, Drama

Σκηνοθεσία: S. Craig Zahler

Σενάριο: S. Craig Zahler

Παίζουν: Vince Vaughn, Jennifer Carpenter, Udo Kier, Don Johnson, Dion Mucciacito,  κ.α.

Διάρκεια: 2h:12m

Ο πρώην μποξέρ Bradley Thomas θα χάσει την δουλειά του ως οδηγός ρυμουλκού και προκειμένου να σώσει το γάμο του και να φτιάξει την ζωή του, θα ξεκινήσει να μεταφέρει ναρκωτικά για τον φίλο του Gil. Όταν όμως μια σοβαρή δουλειά πάει στραβά, θα βρεθεί στην φυλακή αντιμέτωπος με μια νέα αποστολή.

Ο S.Craig Zahler είχε εντυπωσιάσει με το “Bone Tomahawk” του 2015, ένα γουέστερν θρίλερ που κουβαλούσε κάτι από την αρχοντιά 70s ταινιών, παρουσιάζοντας μια άνιση μάχη μεταξύ καλού και κακού, με ένα σενάριο ηρωισμού αλλά και αρκετή δόση χιούμορ. Αργός ρυθμός, λίγες αλλά υπερβολικά βίαιες σκηνές δράσης, και απολαυστικοί διάλογοι.  

Ακριβώς το ίδιο μοτίβο ακολουθεί και στο “Brawl in cell block 99”, με πρωταγωνιστή έναν αγνώριστο Vince Vaughn στο ρόλο ενός αγαθού γίγαντα με τιμή. Μιλάμε για αληθινή και πολλή τιμή καθώς και άπειρη αγάπη για την οικογένεια του. Είναι σχεδόν καρτουνίστικος ο χαρακτήρας του, ικανός για όλα αρκεί να κάνει το καλό και να σώσει τους δικούς του ανθρώπους και όχι μόνο. Ο Bradley είναι ο ήρωας που αναγκάζεται να γίνει κτήνος προκειμένου να αντιμετωπίσει το κακό, ακριβώς όπως η ομάδα των πρωταγωνιστών του “Bone Tomahawk”. Θα του δοθούν άπειροι λόγοι ώστε να γίνει εξαιρετικά βίαιος, ενώ το σενάριο περιέχει και αρκετές εκπλήξεις και ανατροπές. Οι σκηνές δράσης είναι αργές, άψογα χορογραφημένες, κατά έναν μη αληθοφανή τρόπο που τις κάνει να φαίνονται σαν πρόβες γυρισμάτων, ταυτόχρονα όμως δίνουν δουλειά στους ορθοπεδικούς όλου του κόσμου. 

Ένα prison movie για αληθινούς άντρες, που με έφερε στα όρια μου με την ακραία βία και τον εξωφρενικό τρόπο που παρουσιάζεται, ακόμη και όταν υποστηρίζεις το έργο του πρωταγωνιστή στο 100%. Εντυπωσιακός και γοητευτικός ο Don Johnson κάνει ένα δυνατό πέρασμα, ενώ το παγωμένο βλέμμα του Udo Kier σίγουρα θα σας κάνει να τον μισήσετε. 

 Ο Zahler κατά την άποψη μου, δεν είναι άλλος ένας φτωχός Tarantino, βαδίζει στα χνάρια του Πέκινπα (χωρίς τη μεγαλομανία) αλλά και του γκανγκστερικού De Palma (Ο σημαδεμένος, Οι αδιάφθοροι, Carlito’s Way), καταγράφοντας στην οθόνη ήρωες που περνάνε σε αυτό το ύψιστο σημείο που το καλό αποτελεί την ίδια τους την ύπαρξη.  

8/10 

(Πηγές: Imdb, Wiki)

Imdb link: https://www.imdb.com/title/tt6768578/?ref_=nv_sr_1?ref_=nv_sr_1

Οι σημαντικότερες / καλύτερες ταινίες Τρόμου / Θρίλερ της περιόδου 2000-2019 (Β' μέρος - Θέσεις 50-41)

50. The Conjuring (2013) Horror, Mystery, Thriller, Biography

 Ας δούμε τι δεν έχουμε. Δεν έχουμε αίμα! Δεν έχουμε κοριτσίστικα CGI effects (βλέπε “Mama”). Δεν έχουμε ένα πρώτο μισάωρο που συμβαίνουν όλα! Εδώ ο φόβος χτίζεται αργά, με slow zoom πλάνα και λίγα scary jumps, τόσα όσα πρέπει. Κυρίως όμως ο τρόμος δημιουργείται με αυτά που δε βλέπεις και φαντάζεσαι. 
Ολόκληρο το review εδώ
Imdb link  

49. La isla minima (2014) Thriller

Η ταινία ουσιαστικά είναι σαν να έχει βασιστεί πάνω στη αμερικάνικη σειρά “True Detective”. Εξάλλου, το αταίριαστο δίδυμο αστυνομικών το έχουμε δει σε άπειρες εκδοχές. Το La isla mínima, καταφέρνει όμως να ξεχωρίσει.
Υπέροχη φωτογραφία, πλάνα από ψηλά και το πολιτικό υπόβαθρο της ταινίας είναι τα μεγάλα ατού.
Οι φίλοι του “Seven” και φυσικά του “True Detective” (της πρώτης σαιζόν that is!) τσεκάρετε οπωσδήποτε! 
Ολόκληρο το review εδώ
Imdb link 

48. The Editor (2014) Comedy, Horror, Mystery

Τα σκηνικά, η φωτογραφία, τα κουρέματα (!), τα χρώματα , τα πάντα είναι όπως τα έκαναν ο Argento, o Bava, ο Soavi (αλλά και ο De Palma) στα ‘70s. Προσοχή, εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με ταινία τύπου Scary Movie αλλά για μια κανονικότατη Gialli ταινιάρα από ανθρώπους που λατρεύουν το είδος. Έτσι λοιπόν το αίμα ρέει άφθονο σε πολλές gore και αρκετά τραβηγμένες σκηνές φόνου, με αποκορύφωμα το φινάλε (σφαγή). 
Ολόκληρο το review εδώ
Imdb Link 

47. Mother! (2017) Drama, Mystery, Horror

Το “Mother!” (με θαυμαστικό) είναι το ακριβές και ολοκληρωμένο όραμά του Aronofsky από την εφιαλτική πρώτη εικόνα έως το «κουφό – τροφή για σκέψη» τελευταίο δευτερόλεπτο. Όπως κάθε φορά, έχει τον απόλυτο έλεγχο της δημιουργίας του και είμαστε τυχεροί που αυτό συμβαίνει εντός Hollywood.
Ολόκληρο το review εδώ
Imdb link

46. 28 Days Later (2002) Drama, Horror, Sci-fi

Ένα υπαρξιακό δράμα σε ένα άδειο Λονδίνο. Ζόμπι να τρέχουν σαν τον Κεντέρη δεν είχαμε ξαναδεί. Ότι πιάνει ο Danny Boyle (εντάξει όχι όλα…) γίνεται χρυσός. 
Imdb link

45. Left Bank (2008) Drama, Horror, Mystery 

Όσο για τον σκηνοθέτη, είναι τεράστια επιτυχία, η ταινία του να αναφέρεται ως παιδί των “Rosemary’s Baby” και «The Tenant” του Πολάνσκι, ενώ προσωπικά είδα ότι τον έχει επηρεάσει και ο Αρονόφσκι. 
Ολόκληρο το review εδώ
Imdb link

44. Summer of '84 (2018) Crime, Mystery, Horror

Το Summer of ’84, δεν είναι ακριβώς μια ταινία τρόμου (αν και προς το τέλος θα τα χρειαστείτε 3-4 φορές), και θα σας “κρατήσει” αριστοτεχνικά με την ολοκληρωμένη ανάπτυξη των χαρακτήρων και το χτίσιμο του σασπένς. Η πίστη στην ομάδα, εφηβικά σκιρτήματα, η σεξουαλική αφύπνιση, η αθωότητα της ηλικίας, της εποχής (και το τέλος τους) παρουσιάζονται με ρεαλισμό. Δεν υπάρχουν φόνοι και gore, όμως η συνεχής αμφιβολία καθώς τα παιδιά ερευνούν τον Wayne Mackey, θα σας δώσει ακριβώς ότι πρέπει να έχει μια ταινία μυστηρίου-αγωνίας και θα σας οδηγήσει σε ένα όχι και τόσο συμβατικό φινάλε. 
Ολόκληρο το review εδώ
Imdb link

43. Shaun of the dead (2004) Comedy, Horror

Edgar Writh, Simon Pegg, Nick Frost. British χιούμορ, δράση και zombies. Πρωτότυπο και αναρχικό. Μια διαφορετική κωμωδία. Το στυλ έμελλε να τελειοποιηθεί στο "Hot Fuzz" του 2007 χωρίς τα zombies! 
Imdb link

42. Beast (2019) Drama, Crime, Mystery

Κινούμενο μεταξύ ερωτικού gothic δράματος και serial killer thriller, το Βρετανικό αυτό φιλμ αποτελεί μια φρέσκια -ματιά έκπληξη για τις ταινίες μυστηρίου. Με ερμηνείες υπέρ του δέοντος ρεαλιστικές και το σενάριο να δίνει βάρος στην ψυχολογία των ηρώων και όχι στην δράση. 
Ολόκληρο το review εδώ
Imdb link

41. Darkness (2002) Horror

Θυμάμαι όταν είχε βγει το "Darkness", ο Ακτσόγλου του Αθηνοράματος είχε βάλει τετραγωνάκι.Φυσικά και το απέρριψα αφού τον εμπιστευόμουν τυφλά και πάντα τα αστεράκια του αποτελούσαν οδηγό για τις επιλογές μου. Όταν εντέλει το νοίκιασα από το videoclub, εφόσον οι αρχικές μου επιλογές  ήταν νοικιασμένες (θυμάστε το καρτελάκι;;) και θεωρώντας τι τόσο άσχημο μπορεί να έχει ένα άλλο ένα Ghost story (ε;), διαπίστωσα ότι είναι ίσως η μοναδική φορά που δεν είχαμε "συμφωνήσει" αλλά με τόσο τεράστια διαφορά. Το "Darkness" έχει όλα τα κλισέ ενός Haunted House Movie, είναι όμως τόσο σκοτεινό και σωστά δοδημένο που οδηγεί σε ένα φινάλε που δεν ξεχνάς ποτέ. Δια χειρός Jaume Balagueró ("REC", "Fragiles", "Mientras Duermes"), στα πρώτα του βήματα. 
Imdb link 








 

Prins Obi & The Dream Warriors, Παιδί Τραύμα @ 17.2.2019 Temple Athens

Εδώ και καιρό έχω αποφασίσει ότι όταν ένα live με ενδιαφέρει πραγματικά, δεν θα πρέπει η διενέργεια του ημέρα Κυριακή να με αποτρέπει από το να το παρακολουθήσω. Οι αντοχές υπάρχουν και θα βρεθούν την Δευτέρα στην δουλειά, ενώ  μπορεί ακόμη η εμφάνιση που θα παρακολουθήσω να μου δώσει συναισθήματα και δυνάμεις που θα με συντροφεύουν για μήνες. Φυσικά και πρόκειται περί ρίσκου, όχι όμως για την συγκεκριμένη βραδιά την οποία και θα αναλύσω λεπτομερώς.

Το αρχικό πλάνο ήταν να παρακολουθήσω τον Prins Obi και την κολεκτίβα που λέγεται The Dream Warriors στο Ρομάντσο τον Γενάρη που μας πέρασε. Θα ήταν μια από τις λίγες συναυλίες που επιθυμούσα διακαώς να παρακολουθήσω, γνωρίζοντας (και παθαίνοντας πλάκα) μόνο από ένα τραγούδι. Την «Δίνη» (μπορείτε να απολαύσετε το official clip εδώ). Κάποια προσωπικά θέματα (ψυχολογίας και κούρασης) με κράτησαν μακριά τους, και την επόμενη μέρα ένα βιντεάκι στο fb από την εμφάνιση τους βρέθηκε μπροστά μου. Το συγκρότημα με ομοιόμορφα κοστούμια-πουκάμισα και ανάλογο βάψιμο ως Πολεμιστές του Ονείρου απέδιδε εξαιρετικά την “Δίνη” εν μέσω γενικού οργασμού. Ως γνωστόν τα λάθη είναι για να μαθαίνουμε, οπότε για την Κυριακή 17.2 δεν υπήρχε πλέον κανένα περιθώριο για να το χάσω.

Σχετικά με το Παιδί Τραύμα που “άνοιξε”, όλες οι λεπτομέρειες και τα ονόματα που αναφέρονται παρακάτω μου έγιναν γνωστά εκ των υστέρων εφόσον δεν είχα προλάβει να ακούσω και να δω οτιδήποτε για το συγκεκριμένο project-σχήμα. Αυτό που άκουσα και αντίκρισα από τις 22:10 και για 50 λεπτά, είναι ένα άκρως ενδιαφέρον ηλεκτρονικό (κατά βάση) σχήμα με ιδιαίτερα φωνητικά απαγγελίας και δυνατές ιστορίες/τραγούδια (να πω απαισιοδοξίας; μάλλον όχι… αυτογνωσίας ίσως) που σε ωθούν να προβείς σε “Μυστικές Χορευτικές Κινήσεις” όπως είναι και ο τίτλος του self-released ντεμπούτου του 2018. Spoken word, φοβερή ροή λέξεων, μελωδίες που όμορφα συνδυάζουν είδη, από το πρώτο δευτερόλεπτο το Παιδί Τραύμα είχε την προσοχή μου. Και πως αλλιώς όταν ξεκίνησε με τους παρακάτω στίχους του “Δεν υπάρχει τίποτα” :

Δεν υπάρχει τίποτα, ο κόσμος είναι μέσα στο κεφάλι σου

Δεν υπάρχει τίποτα, ο ήλιος ανατέλλει στο κεφάλι σου

Δεν υπάρχει τίποτα κι αν ρίξεις στο κεφάλι σου μια σφαίρα

Τα πάντα θα’ ναι τίποτα και τίποτα δε θα ναι παραπέρα

Και αυτή η μουσική, δεν υπάρχει ούτε αυτή

 Σκοτείνιασα, η αλήθεια είναι, με την όλη θλιμμένη αύρα που εξέπεμπαν οι συνθέσεις…αλλά προφανώς αυτός είναι και ο στόχος του Παιδιού. Σε κάθε περίπτωση οι αντιδράσεις μέρους του κοινού, που είχε γεμίσει ικανοποιητικά το Temple, ήταν ακραίες και έδειχναν ότι ήδη έχει δημιουργηθεί ισχυρό fan base. Πήρα μπόλικη σκοτεινιά αλλά και αρκετά σημεία επιβλητικής post punk. Μπορεί να ήταν πρωτόγνωρη εμπειρία για εμένα να παρακολουθώ αυτό το είδος (ότι πιο κοντινό έχω παρακολουθήσει είναι η Annie Clark πριν χρόνια), που ουσιαστικά είναι κάτι που έχει τελείως δική του ταυτότητα, αλλά λύγισα με την μουσική και την αμεσότητα του “Ε3ίσωση». Το πήρα μέσα μου…ρε γαμώτο….( όπως και το καινούριο “Παλιός Χρόνος” που είχε ακουστεί λίγο πριν).

Τα μέλη που συνόδευαν το Παιδί Τραύμα, με διακριτική σκηνική παρουσία και άψογοι εκτελεστικά ήταν οι: Φωτεινή Τσακνάκη (πλήκτρα, φωνητικά), Ρόλη Γιαμοπούλου (τύμπανα, φωνητικά) και Πέτρος Κρεμυζάκης (μπάσο), ο οποίος σαν παρουσία και ύφος παιξίματος θα μπορούσε (μπορεί και να συμβαίνει) να παίζει σε hard rock συγκρότημα. Πολύ ενδιαφέρον σχήμα καθώς και μουσική/στίχοι, και ένα άλμπουμ στο οποίο πρέπει να επανέλθω για προσεκτική ακρόαση. Πάντως για δεύτερη εμφάνιση ζωντανά ever, το Παιδί Τραύμα έδωσε μια παράσταση που δεν ξεχνιέται εύκολα. 

 H σκηνή ετοιμάστηκε για την εξάδα των Prins Obi and the Dream Warriors, μέσα σε λίγα μόλις λεπτά….και κατά το AC/DC Ευαγγέλιο, εγένετο Ροκ!

Τα παιδιά ντυμένοι με τις εξαιρετικές ενδυματολογικές δημιουργίες – (πουκαμίσες για τους άντρες, φόρεμα για την Χριστίνα) της Ελένης Καββάδα,  έδωσαν το στίγμα τους από τα πρώτα δευτερόλεπτα. Ένα ξέφρενο αγνό Rock’n’roll πάρτι στήθηκε και μετά βίας μπορούσε μέρος του κοινού να συντονιστεί από το πρώτο τραγούδι! Προβαρισμένοι, παθιασμένοι, με περίσσιο κέφι, σαν μια ομάδα γλυκών σαλεμένων χίπηδων που τα δίνει όλα! Κυριότερο συστατικό της επιτυχημένης τους χημείας με το κοινό και μιας εμφάνισης κανονική γιορτή είναι ότι όλη η ομάδα γουστάρει τρελά!! Γουστάρουν τρελά και για αυτό προσέφεραν απλόχερα, πέραν των άψογων και ακόμη πιο ροκ-εκκωφαντικών εκτελέσεων σε σχέση με το ηχογραφημένο υλικό,  χαμόγελο, ζεστασιά, όμορφη διάθεση και αγάπη για την μουσική! Όλα στον υπερθετικό βαθμό και μαζί με αυθόρμητη χορευτική ενέργεια, δεν ήθελα αυτό το πάρτι να τελειώσει. Πραγματικά ξεπέρασαν κάθε προσδοκία μου!  

Δεν είμαι σίγουρος αλλά προφανώς παίχτηκε ολόκληρη η τελευταία συν-δημιουργία τους με τον λιτό τίτλο “Prins Obi & The Dream Warriors” – (Inner Ear Records, 19.11.2018), όλα τραγούδια του Prins Obi, δηλαδή του Γιώργου Δημάκη (Baby Guru, Electric Feat) πλην ενός που είναι γραμμένο με τον Στέργιο Βούδρη ("Concentration").

Τα σημεία που θα αναφερθώ παρακάτω, μέσα σε μιάμιση περίπου ώρας έκστασης, αποτελούν στιγμές αληθινής καλλιτεχνικής κατάθεσης ψυχής, που σπάνια πλέον συναντώ, απολαμβάνω και καταγράφω. Η ιστορία της “Sally Jupinero” με την πανέμορφη μελωδική κορύφωση, το ξεκίνημα με το ρυθμικό “Fingers”, η εξαιρετική εκτέλεση της “Δίνης” που φέρνει αυτομάτως στο μυαλό τους Νοστράδαμος, ήταν κάποιες από αυτές. 

Εκεί που το “έχασα” όμως και ένα χαμόγελο “Αυτές είναι οι απολαύσεις της ζωής” δημιουργήθηκε στο πρόσωπο μου ήταν στην super extended version του “Weekend Lovers” από το πρώτο άλμπουμ του Prins Obi. Ορχηστρικός οργασμός! Επίσης ακούγοντας πρώτη φορά το “Guilty Pleasure Theme” (και δεύτερη στο encore!) με το fuzzαριστό rock opera ρεφραίν, ένιωσα ότι επιτέλους βρήκα συγκρότημα που θα μπορούσε να έχει συμπρωταγωνιστήσει στο αγαπημένο μου “Phantom of the Paradise” (Brian De Palma – 1974). Και τέλος στην συναισθηματικά φορτισμένη διασκευή του “Purple Rain” του Prince, στο οποίο η Χριστίνα ανέλαβε τα φωνητικά για να την συνοδέψει στο ρεφραίν σύσσωμο το Temple! Μαγεία.

Κάπου εδώ θα ήθελα να ευχαριστήσω και να παρουσιάσω ατομικά (δεν πρέπει να έχει ξαναγίνει μεγαλύτερο report συναυλίας) τον κάθε Πολεμιστή του Ονείρου.

Τον ντράμερ Παντελή Καρασεβδά (A Victim of Society, Chickn) και τον Κώστα Στεργίου (The Voyage Limpid Sound) στα κρουστά, για τα όργια που έκαναν στο πίσω μέρος της σκηνής, με ακρίβεια και τρελό ενθουσιασμό. Τον μπασίστα Στέργιο Βούδρη (επίσης The Voyage Limpid Sound), που με τη στιβαρή του παρουσία αποτελεί ένα πυλώνα του τελικού ήχου του συγκροτήματος, ενώ προσφέρει και με τα φωνητικά του. Τον Χρήστο Μπεκίρη (Chickn, The Callas) στις κιθάρες ο οποίος χαμογελαστός με την μετρημένη/απορροφημένη του παρουσία, απέδωσε τα μέγιστα  στα καθήκοντα του. Την Χριστίνα Κοζιράκη, λαμπερή και ερωτεύσιμη παρουσία, που τραγουδάει και χορεύει συντονισμένα αποτελώντας απαραίτητο συστατικό των φωνητικών και της εικόνας του συγκροτήματος. Και τον ίδιο τον Γιώργο Δημάκη στην φωνή και τα πλήκτρα, που εκφράζεται συναισθηματικά στο σανίδι σαν να μην υπάρχει αύριο, και αποτελεί και τον δημιουργό πανέμορφων συνθέσεων που συνδυάζουν την γλυκύτητα των Beatles και την ενέργεια των Ramones, μέσω pop/ψυχεδελικών μελωδιών. 

Η πρώτη φορά που παρακολούθησα τους Prins Obi & The Dream Warriors, ήταν ένα άψογο live, και σίγουρα δεν θα είναι η τελευταία. Υπάρχει μέλλον εδώ, δισκάρες να ηχογραφηθούν, και πολλά πάρτι να απολαύσουμε.