Black Christmas (1974) Horror, mystery

Σκηνοθεσία: Bob Clark

Σενάριο: Roy Moore

Πρωταγωνιστούν: Olivia Hussey, Keir Dullea, Margot Kidder, John Saxon κ.α.

Διάρκεια: 1h:38’

Ο μπαμπάς των Christmas Horror Movies!

Μια ομάδα φοιτητριών θα μείνει στην εστία της αδελφότητας κατά τη διάρκεια των Χριστουγεννιάτικων διακοπών, και θα ζήσει τον τρόμο από ένα κατά συρροή δολοφόνο, που κάνει απειλητικά τηλεφωνήματα και στην συνέχεια τις σκοτώνει μια μια.

Η καλύτερη (αν και γενικότερα υποτιμημένη) ταινία τρόμου που διαδραματίζεται την περίοδο των Χριστουγέννων. Ορίστε το είπα, για να σιγουρέψω την προσοχή σας και για να μεταφέρω το πόσο απαραίτητη είναι η παρακολούθησή της, ειδικά από τους φίλους των ταινιών τρόμου. Θεωρείται προπομπός serial killers ταινιών όπως το “Halloween” και “Friday the 13^th”, και αποτελεί ως και σήμερα μια από τις τρομακτικότερες ταινίες όλων των εποχών.

Ο Bob Clark διαχειρίζεται το απλό σενάριο που έχει στα χέρια του, με εξίσου απλό αλλά εφευρετικό σκηνοθετικά τρόπο, και χωρίς βιασύνες. Χτίζει σασπένς με πολύ σωστό ρυθμό, χρησιμοποιεί την κάμερα ως τα μάτια του δολοφόνου και πραγματικά φέρνει το θεατή σε πολύ δύσκολη θέση με τα τηλεφωνήματα. Το κέφι και η χαλαρή διάθεση των κοριτσιών διακόπτεται συνεχώς από τις αρρωστημένες άναρθρες κραυγές του δολοφόνου και το ένα και μόλις θύμα, χωρίς gore ή πολλά αίματα, θα σας κρατήσει για πολλή ώρα σε αγωνία χάριν στη τακτική υπομονής του Bob Clark. Ήδη γνωρίζουμε από το πρώτο πλάνο ότι ο δολοφόνος έχει μπει στην σοφίτα του κτιρίου, οπότε ενώ απουσιάζει το στοιχείο της έκπληξης είναι εκπληκτικό πόση ένταση προκαλείται γνωρίζοντας ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να γίνει μεγάλο κακό. Είχα διαβάσει κάποτε την έννοια του σασπένς σύμφωνα με τον Χίτσκοκ. Έχεις 2 άτομα που κάθονται και μιλάνε. Εάν θέλεις να τρομάξεις το κοινό ξαφνικά μια βόμβα εκρήγνυται και οι πρωταγωνιστές πεθαίνουν! Εάν θέλεις να δημιουργήσεις αγωνία, τότε ενώ οι πρωταγωνιστές μιλάνε, θα δείξεις την βόμβα που είναι κάτω από το τραπέζι και τον χρόνο που απομένει για να εκραγεί. Αυτό συμβαίνει στο Black Christmas, προσθέστε όμως και μια έντονα ενοχλητική ατμόσφαιρα που δημιουργείται από το αόρατο κακό που εκπροσωπεί ο ψυχικά διεστραμμένος δολοφόνος…και όποιος αντέξει…..

Η Olivia Hussey είναι μια κούκλα, η Margot Kidder (R.I.P., Lois των Superman 1 έως 4) δίνει μια θαυμάσια ερμηνεία και όλο το καστ ανταποκρίνεται πειστικά στους ρόλους του.

Το Black Christmas είναι ξεκάθαρα μια ταινία σκηνοθέτη και ατμόσφαιρας, με αξέχαστες σκηνές (το μάτι του Billy - σκηνή θρύλος) και ένα τέλος (με την επιμονή του Bob Clark) πολύ μπροστά από την εποχή του, που αποτέλεσε συχνά αντικείμενο μίμησης. Αδιανόητο ότι ο ίδιος άνθρωπος έκανε το “A Christmas story” του 1983….

Up coming event: The Road Miles, The Steams @ 23.12.2018 s.i.x. dogs

Το βράδυ της Κυριακής 23.12.2018, τα δύο πιο ενδιαφέροντα εγχώρια σχήματα του ψυχεδελικής ροκ θα συνευρεθούν σε ένα live που αναμένεται να βάλει φωτιά στο s.i.x. dogs. Η εκ Σαντορίνης εμπνευσμένη, ποιητική heavy psych rock των The steams θα συναντηθεί με τις σκοτεινές ιστορίες και την ηλεκτρισμένη blues/americana των The road Miles. Οι The steams διανύουν μια εκπληκτική χρονιά, κυκλοφορώντας το ντεμπούτο τους “Wild Ferment” και δίνοντας σημαντικά live, ενώ οι The Road Miles επιστρέφουν στην Αθήνα (πιο πρόσφατο live τον Φλεβάρη) έχοντας στις αποσκευές τους δύο εξαιρετικά άλμπουμ, τα “Gold and Shadows” (2015) και Ballads for the wasteland” (2017). 

Tι πιο όμορφο από το να κάνετε ένα δώρο στον εαυτό σας, να παρακολουθήσετε μια συναυλία που θα σας σημαδέψει. 

Μπορείτε να θυμηθείτε παρακάτω ανταποκρίσεις από τις ζωντανές εμφανίσεις των δύο συγκροτημάτων, καθώς και reviews των άλμπουμ τους.  

Συνέντευξη The Road Miles 

The Road Miles live στο Temple 17.2.2018 

The Road Miles live στο Gazi Music Hall 

Review για το "Ballads for the Wasteland" από το rockpages.gr εδώ

The Steams live: s.i.x. dogs 14.9.2018, Crust 25.11.2018

"Wild ferment" review

Black Strat Band @ 16.12.2018 Κύτταρο

Όταν ένα συγκρότημα κάνει τόσα χιλιόμετρα για να παρουσιάσει στο κοινό της Αθήνας έναν υπέροχο δίσκο και από τις καλύτερες εγχώριες rock δουλειές του 2018, το “Absence”, έπρεπε να βάλω προτεραιότητες και να βρεθώ το βράδυ της Κυριακής στο Κύτταρο. Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το review από το rockpages.gr εδώ. To "Comfortably Numb" θα το θυμάμαι καιρό....

Arcadian Child – Superfonica (2018) Psychedelic rock

Ομολογώ ότι δεν είχα ακούσει το “Afterglow”. Ένα πολύ ενδιαφέρον, όπως αποδείχτηκε, ντεμπούτο νέο-ψυχεδέλειας από τους Κύπριους Arcadian Child (τι υπέροχο όνομα για συγκρότημα), το οποίο κυκλοφόρησε το 2017.

Αφορμή της γνωριμίας μου με την μπάντα, αποτελεί το 2^ο άλμπουμ τους, με τίτλο “Superfonica” στο οποίο όπως αναφέρει ο lead κιθαρίστας και τραγουδιστής του συγκροτήματος Παναγιώτης Γεωργίου, παίζουν non-generic psych rock. Η αλήθεια είναι ότι ο δίσκος είναι τεράστιο βήμα για την μπάντα και ο όρος αποτυπώνει τον χωρίς ακριβή ταμπέλα ήχο τους (αν και εγώ δεν μπορώ να βγάλω το seductive psych rock από το μυαλό μου).

Πριν περάσω σε λεπτομέρειες ανά τραγούδι, αυτό που γίνεται άμεσα αντιληπτό είναι η ξεκάθαρη αλλαγή του ήχου, της παραγωγής του άλμπουμ. Πυκνός, βαρύς, ομοιόμορφος έντασης ήχος, όπου όλα τα όργανα και τα φωνητικά εξυπηρετούν moody low έως mid–tempo, psych-rock συνθέσεις. Συνθέσεις όπου η τετράδα “πειραματίζεται”, ξεπερνά τις βασικές αρχές songwriting του ντεμπούτου και μπορούν να αποτελέσουν άκουσμα και για ένα κλασικό ροκά (βλ. Pink Floyd), έως ένα fan των The Black Keys. Δεν είναι τυχαία η επιλογή των ονομάτων που αναφέρω. Το “Superfonica” είναι τόσο ατμοσφαιρικό αλλά και πιασάρικο ταυτόχρονα.

Αφήνοντας πίσω την κανονικότητα λοιπόν, ρισκάρουν και βγαίνουν κερδισμένοι, καταθέτοντας μια από τις καλύτερες εγχώριες rock δουλειές για το 2018. “Bain Marie”: Μεθυστικό, θλιμμένο riff που δείχνει και την αγάπη τους για το stoner, μόλις μπουν και τα φωνητικά του Παναγιώτη, “ισιώνεις” και το συγκρότημα έχει την προσοχή σου! Δεν πιστεύω ότι γίνεται να μην ψαρώσεις με το “Twist your Spirit”. Σαν stoner Black Keys, με μυστηριακή, χορευτική αύρα, θα καταλήξει σε ένα μαγικό Beatles /Floyd φινάλε.

Το “Brothers” είναι mid-tempo επιmetalωμένη ψυχεδέλεια με ένα ρυθμικό riff που δεν χορταίνω να μην ακούω για 5 δευτερόλεπτα στη μέση του (φοβερή παύση!).

Στο “Constellations” πρωταγωνιστούν οι ανατολίτικες επιρροές περισσότερο από ότι στα προηγούμενα τραγούδια, ενώ το “Painting” είναι το πιο χασιματικό/ταξιδιάρικο κομμάτι. Ονειρική η post κιθαριστική εισαγωγή και “Every time that I lose my soul in chaos I’m thinking of you”. Εξαιρετική κλιμάκωση στο μεγαλύτερο τραγούδι του δίσκου (σχεδόν 7 λεπτά). Καθόλου τυχαία το “She flows” που ακολουθεί είναι το πιο up-tempo και alternative/mainstream τραγούδι του δίσκου, ότι πιο κοντά στο ντεμπούτο τους. Τραγουδάρα που αν έγραφαν οι U2, θα είχε εκατομμύρια views και downloads. Τόσο καλό.

Όταν έχεις ακούσει ένα δίσκο και δεν έχεις βρει ψεγάδι μέχρι αυτό το σημείο, τότε το πιθανότερο είναι αυτό να συνεχιστεί μέχρι το τέλος. Και έτσι συμβαίνει με το Φλοϋδικό “Before we die” και την πιο τελετουργική/occult/ανατολίτικη σύνθεση, το “The March”.

Ατμοσφαιρικό, ομιχλώδες, αλλά πάνω απ’ όλα σαγηνευτικό, το τονίζω πάλι (έτσι ακριβώς ένιωσα από την πρώτη μέχρι την τελευταία νότα), το “Superfonica” είναι μια εξαιρετική δουλειά ψυχεδελικής ροκ που επιβάλλεται να ακούσετε. Εκτός αν φοβάστε τις εξαρτήσεις…

Eταιρία: Ripple Music

Ημερομηνία: 23.11.2018

Band Fb link:https://www.facebook.com/arcadianchildband/