John Lennon – Yoko Ono - Double Fantasy (1980) Rock

Πέντε χρόνια, χωρίς κυκλοφορία για τον John Lennon ήταν πολλά. Ο ερχομός του γιού του, άλλαξε την ζωή του (και σε ποιόν δεν συμβαίνει άλλωστε…) Η έβδομη προσωπική του κυκλοφορία, το comeback του, σε συνεργασία με τον αινιγματικό έρωτα της ζωής του την Yoko Ono, έμελε να είναι και η τελευταία του.

Το “Double Fantasy” ηχογραφήθηκε με μυστικότητα , με μουσικούς με τους οποίους δεν είχε ξανασυνεργαστεί και οι οποίοι πρόβαραν χωρίς να γνωρίζουν σε ποιανού το δίσκο θα συμμετάσχουν. Ο John και η Yoko υπέγραψαν με την νεοσύστατη Geffen και το άλμπουμ ακολούθησε την κυκλοφορία του single “Starting Over”. Κάθε τραγούδι του John ακολουθείται από ένα της Yoko, ενώ γίνεται μέχρι και διάλογος στην μαγική τριάδα “Give me something”-Yoko, “I’m losing you”  John, “I’m moving on”-Yoko. Ακούγοντας B52’s, The Pretenders συνειδητοποιεί πόσο κοντά βρίσκονται στην μουσική που γράφει η Yoko. Έτσι η rock, μπαλαντοειδής προσωπικότητα του, θα συνδυαστεί με την alternative/punk πλευρά της Yoko. Οι στίχοι μιλάνε για την σχέση τους, τα σκαμπανεβάσματα, τον έρωτα, καθώς και την περίοδο που ο Lennon απείχε από την μουσική βιομηχανία και πόσο πολύ του είχε λείψει αυτό.

Ακούω αυτά τα τραγούδια από την ηλικία των 7, και συνειδητοποιώ πόσο φρέσκος ακούγεται ο δίσκος και σήμερα και πόσο εκπληκτικές κιθάρες περιέχει. Μεταξύ άλλων περιλαμβάνει και τα αγαπημένα του ελληνικού ραδιοφώνου “Woman” και “Watching the Wheels”, ενώ κλείνει ειρωνικά με το “Hard times are over”-Υοkο.

Αν δεν είχα ακολουθήσει η δολοφονία του John υπάρχει μεγάλη πιθανότητα το άλμπουμ να πήγαινε άπατο…Τα έφερε όμως έτσι η μοίρα και το άλμπουμ πούλησε πολύ καλά…. 

Αυτός ο τεράστιος καλλιτέχνης είχε μπει σε δημιουργική και πάλι τροχιά, ζούσε υπέροχα με το άλλο του μισό και το παιδί του, δυστυχώς όμως όλα θα τελείωναν στις 8 Δεκεμβρίου του 1980. Ο Mark David Chapman, λίγες ώρες μετά αφού είχε πάρει το αυτόγραφο του John τον πυροβόλησε 4 φορές στην πλάτη, έξω από το διαμέρισμα του στο Manhattan.

Ακούστε το “Double Fantasy”, αυτή την σπουδαία ροκ κληρονομιά που άφησε για όλους μας.

Εταιρεία: Geffen

Ημερομηνία: 17.11.1980

(Πηγές: Wiki)

La Cabina (1972) Short, Mystery, Horror

Ένας άνδρας θα βρεθεί παγιδευμένος σε ένα τηλεφωνικό θάλαμο και κανείς δεν μπορεί να τον ελευθερώσει.

Θεωρώ ότι αν είχα δει το “La Cabina” σε νεαρή ηλικία, θα μου είχε αφήσει ψυχολογικό τραύμα. Το είδα τώρα (ας είναι καλά οι ομάδες του facebook) και μπορώ να πω ότι είναι ένα πολύ τρομακτικό short horror movie που σίγουρα δεν είναι για απελπισμένους ή καταθλιπτικούς ανθρώπους. Αυτά είναι τα συναισθήματα που θα σας αφήσει με το φινάλε του μετά από μόλις 34 λεπτά, ελάχιστων διαλόγων και ενός συναρπαστικού ορχηστρικού μουσικού score. 

Ποιος δεν έχει νιώσει μόνος, ενώ βρίσκεται ανάμεσα σε πλήθος; Ποιος δεν έχει αισθανθεί ως αξιοπερίεργο παλεύοντας να λύσει τα προβλήματά του; Ένα αριστουργηματικό /αλληγορικό short movie που δεν θα το ξεχάσετε εύκολα και σίγουρα θα ευχαριστήσετε για το δώρο που λέγεται κινητή τηλεφωνία.

Μπορείτε να το παρακολουθήσετε παρακάτω με δική σας ευθύνη.

Arcadian Child, Kyrios K., One Man Drop, Sailor's Daughter @ Temple 1.12.2018

Αφορμή για την επίσκεψη μου στο The Temple το Σάββατο της 1^ης Δεκεμβρίου στάθηκε η παρουσίαση του νέου (δεύτερου) δίσκου των Κύπριων Arcadian Child, με τίτλο “Superfonica”.  Ένα μίνι φεστιβάλ στήθηκε με την συμμετοχή των Sailor’s Daughter, One Man Drop και Kyrios K. με μόλις 8€ είσοδο. 

Χάρηκα μπαίνοντας περίπου στις 21:30 στο χώρο γιατί πρόλαβα το event από την αρχή και τους Sailor’s Daughter, το συγκρότημα που θα ακολουθήσει τους Arcadian Child στην “Superfonica Tour”, επί σκηνής. Με αυτοπεποίθηση και καλό στήσιμο, η νεαρή alternative rock μπάντα για περίπου 35 λεπτά αποτέλεσε ιδανικό άνοιγμα με μελωδικά κιθαριστικά μέρη και πιο κοφτά riff σε μερικά τραγούδια. Αλλού postάρουν, αλλού τους λες και ψυχεδελικούς. Κατάφεραν να μαζέψουν τον κόσμο μπροστά στην σκηνή και έκλεισαν δυναμικά με ένα νέο τους κομμάτι, το “89 Miles” και μια άκρως επιτυχημένη rock διασκευή στο γνωστό disco hit “Hot stuff”.

Σε περίπου 10 λεπτά , μέχρι να ετοιμαστεί η σκηνή, ήταν η ώρα για το τρίο των One Man Drop. Αμέσως άναψε μια doom φλόγα, όχι metal αλλά σίγουρα doom. Πάρα πολύ ενδιαφέρον σχήμα, αποτελούμενο από έμπειρους μουσικούς, καταφέρνει να συνδυάσει doom, punk και rock’n’roll. Μουντή, βαριά, και επαναστατική (!) ατμόσφαιρα, και το συγκρότημα κέρδισε με ευκολία το χειροκρότημα, τελειώνοντας με μια διασκευή στο γνωστό “Guns of Brixton” των The Clash, προσαρμοσμένη στο ύφος τους. Άλλη μια διασκευή , στο “Suspicious minds” είχε προηγηθεί, πραγματικά αγνώριστο, και σίγουρα πρέπει να τσεκάρω το δικό τους υλικό. Έχουμε να κάνουμε με μια μπάντα που βρίσκεται σε φόρμα και μπορεί να ταράξει τα νερά του σκοτεινού ροκ ήχου γενικότερα.

Δεν γνώριζα τον Kyrio K. που θα ακολουθούσε. Εκ των υστέρων διαπιστώνω ότι πρόκειται για έναν ιδιαίτερο μποέμ-καλλιτέχνη που έχει ήδη κυκλοφορήσει 4 ροκ άλμπουμ με ελληνόφωνο στίχο. Στην προκειμένη περίπτωση θα εμφανιζόταν solo, και μετά από 2-3 τραγούδια, η αρχική μου εικόνα (λόγω του ότι δεν ήξερα και δεν είχα ακούσει τίποτα), ότι θα είναι δύσκολο να κερδίσει τον κόσμο, εξανεμίστηκε! Για 45 λεπτά, τον χάζευα και κουνιόμουνα ρυθμικά, ενώ με κέρδισε με χαρακτηριστική άνεση ο απλός και straightforward Ελληνικός στίχος (που σημειωτέον τον έχω ξεπεράσει…). Ρεφραίν (και προφανώς και τίτλοι τραγουδιών) όπως “Τα πρώτα μου 2 ελατήρια”, “Θέλω να ζήσω”, “Κλείσε το γενικό” (ελπίζω να τα άκουσα σωστά), πλαισιωμένα με υπερβολικά καλά blues rock riffs τύπου The Black Keys και Jack White, και ο Kyrios K. έδωσε μια περιπετειώδη εμφάνιση! Μόνος του! 

Το “Superfonica” που μόλις έχει κυκλοφορήσει είναι το νέο μου κόλλημα και αποτελεί ένα από τα άλμπουμ που θα μπει στα καλύτερα του 2018. Μετά το “Afterglow” ντεμπούτο του 2017, η τετράδα των παιδιών της Αρκαδίας κάνει ένα τεράστιο βήμα μπροστά κυκλοφορώντας μια συμπαγή και χορταστική δουλειά που συνδυάζει Black Angels, Pink Floyd, The Beatles και stoner rock μεταξύ άλλων. Ανέβηκαν στην σκηνή στις 12:00, και ξεκίνησαν με το ομώνυμο “Afterglow” και άλλα 4 κομμάτια από το ντεμπούτο τους. Εξαιρετικός ήχος (σύμμαχος όλων των σχημάτων που εμφανίστηκαν κατά την διάρκεια της βραδιάς) και το συγκρότημα καλοπροβαρισμένο και με διάθεση να ροκάρει, ενώ “μετράει” και η σκηνική παρουσία του frontman/κιθαρίστα/τραγουδιστή Παναγιώτη Γεωργίου. Και κάπου εκεί ξεκινάει το “Superfonica”, η μαγεία απλώνεται στο χώρο,  και καταλαβαίνεις (όπως και οι ίδιοι το έχουν νιώσει όπως μου είπε και ο Παναγιώτης αργότερα) ότι το συγκρότημα έχει βρει πλέον ακριβώς τον ήχο του. Το κατάλληλο υλικό για να απογειώνει και να ταξιδεύει το κοινό. “Bain Marie”, “Brothers” (τι παύση είναι αυτή…!), το υπέροχο “Painting”, “Before we die”, το φοβερό single “She flows” και το ανατολίτικο “The March” μας πήγαν αλλού! Άψογη εμφάνιση από ένα συγκρότημα που το μέλλον του διαγράφεται λαμπρό και το εννοώ!

Η βραδιά μου έδωσε την ευκαιρία να απολαύσω από κοντά ένα συγκρότημα που κυκλοφόρησε ένα φανταστικό δίσκο, αλλά και να γνωρίσω τρία ακόμη πολύ ταλαντούχα και ενδιαφέροντα σχήματα. Και όλα αυτά με πολύ οικονομικό αντίτιμο. Δεν μου αρέσει να γκρινιάζω….αλλά θα τα πω, με μοναδικό σκοπό να εξηγήσω και να προτρέψω. Η καλλιτεχνική αξία των σχημάτων που παρακολούθησα και ο δρόμος που έχουν μπροστά τους δεν πρόκειται να αλλάξει ή να μειωθεί αντίστοιχα λόγω του ότι παρευρέθησαν μόλις 50-60 άτομα το βράδυ του Σαββάτου. Καλές οι κοινοποιήσεις, σοβαρή υπόθεση τα like, αλλά τίποτα δεν συγκρίνεται με το the real thing. Οι νέοι αγαπημένοι σας/μου rock ήρωες μπορεί να βρίσκονται δίπλα σας/μου και εσείς και εγώ μαζί, να χαϊδεύουμε την οθόνη του κινητού μας, χάνοντας την ουσία. Η Ελληνική Ροκ Σκηνή είναι εκεί και ακμάζει, στηρίξτε τη!