“Madeo” Mother (2009) Crime, Drama, Mystery

 Madeo

Έψαχνα πολύ και τελικά βρήκα τον κατάλληλο χαρακτηρισμό για το Madeo του Joon-ho Bong. Πρόκειται για ένα δραματικό ποιητικό θρίλερ. Ώπα ώπα… ποιητικό, δηλαδή κουλτουριάρικο; Όχι, σε καμία περίπτωση. Είναι όμως τέτοια η κινηματογράφηση και τέτοια η αγάπη της μάνας, τόσο αγνή και δυνατή, που μόνο έτσι θα μπορούσα να περιγράψω το τελικό αποτέλεσμα. Ποίημα!

Πρωταγωνίστρια είναι μια μητέρα που ανησυχεί πολύ και είναι υπερπροστατευτική με το παιδί της, για ένα λόγο παραπάνω από τις περισσότερες μητέρες: το παιδί της είναι διανοητικά καθυστερημένο. Και όχι μόνο αυτό αλλά βρίσκεται και μπλεγμένο σε φόνο. Στοπ. Μέχρι εδώ μπορώ να πω για το στόρυ.

Βγάλτε τώρα από το μυαλό σας οτιδήποτε αμερικάνικο. Και αυτοί γυρίζουν τέτοιες ταινίες, όχι όμως όπως τούτοι εδώ! Όλα τα συστατικά μιας δυνατής κορεάτικης δημιουργίας βρίσκονται εδώ. Μυστήριο, βία, δυνατά συναισθήματα, χιούμορ. Το Madeo έχει bonus την αγάπη…

Η ταινία είναι σχετικά αργή, ποτέ όμως βαρετή (αυτό που λένε slow-burning). Έχει ανατροπή στο σενάριο (βασικά έχει τρεις που σε στέλνουν) και είναι υπέροχα σκηνοθετημένη (το ποιητικό κομμάτι που λέγαμε πριν). Για την ερμηνεία της Hye-ja Kim δεν μπορούμε να πούμε και πολλά. Είναι δυναμική και ψυχρή ταυτοχρόνως, αυτό που πρέπει δηλαδή για να αποδώσει απόλυτα τον ρόλο της. Δοσμένη στην υπεράσπιση του γιου της, θα χορεύει για πολύ καιρό στο μυαλό σας, όπως και στην εναρκτήρια σεκάνς!

Νίκος Ξυδάκης “Βρέχει στην Εθνική Οδό” Κήπος Μεγάρου Μουσικής 14/9/13

Δεν είμαι ο πιο κατάλληλος άνθρωπος για να γράψω για τον Ξυδάκη. “Η εκδίκηση της γυφτιάς” παιγμένη σε ανανεωμένη εκδοχή με νέους συντελεστές, την έγκριση και τη συμμετοχή του ιδίου κάτι μου έκανε!

Και αφού έχασα στον Κήπο του Μεγάρου τους Imam Baildi και τον Λουκιανό Κηλαηδόνη με το πάρτι του καλά να πάθω. Η συναυλία του Ξυδάκη ήταν η τελευταία από ένα μεγάλο πακέτο συναυλιών που δόθηκαν στον κήπο του Μεγάρου Μουσικής με τη χορηγία του ΟΤΕ και πολύ προσιτή τιμή εισιτηρίου για το κοινό. Από ότι διάβασα στέφθηκαν με μεγάλη επιτυχία. Έτσι και η βραδιά του Σαββάτου στις 14/9 μας βρήκε σε ένα γεμάτο κήπο (γύρω στα 1500 άτομα). Πολύ ωραίος χώρος, ένα όμορφο πάρκο με γκαζόν, δέντρα, υπαίθρια μπαρ και το πιο σημαντικό, καλή ακουστική.

Να ξεκινήσω από τα άσχημα. Ο Νίκος Ξυδάκης, θα επαναλάβω χωρίς να είμαι ο πιο κατάλληλος άνθρωπος, θεωρώ ότι είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο της ελληνική έντεχνης και λαϊκής σκηνής. Ένας μεγάλος δημιουργός που τα τραγούδια του αντέχουν στο χρόνο και τα ξέρουν όλοι. Σαν ερμηνευτής, δυστυχώς πλέον δεν τα πάει και τόσο καλά. Απόρησα στα 2-3 πρώτα τραγούδια με τις φιλότιμες προσπάθειές του να ακουστεί έστω συμπαθητικός. Στη συνέχεια το ισορρόπησε βέβαια αλλά το τραγουδιστικό μέρος όχι απλώς σώθηκε αλλά ανυψώθηκε από τους υπόλοιπους συντελεστές μουσικής αυτής της βραδιάς. Να αναφέρουμε εδώ λοιπόν τους καλλιτέχνες που ερμήνευσαν τα τραγούδια είτε όπως ακριβώς είναι, είτε σε νέες μοντέρνες εκδοχές. Η Γεωργία Νταγάκη με μια βαθιά εκφραστική φωνή, είπε τα τραγούδια της Ελευθερίας Αρβανιτάκη εκπληκτικά. Μάλιστα παίζοντας και λύρα! Ο Ηλίας Βαμβακούσης με blues και acoustic rock διάθεση είπε μεταξύ άλλως το θρυλικό “Ραγίζει απόψε η καρδιά με το μπαγλαμαδάκι”. Ο Γιώργης Χριστοδούλου τραγούδησε σε στυλ μπόσα νόβα και πριν το φινάλε το highlight της βραδιάς: Οι Pop Eye, προσθήκη της τελευταίας στιγμής, έπαιξαν σε electro ρυθμούς τέσσερα από τα πιο γνωστά τραγούδια του συνθέτη, όπως το “Στο εστιατόριο που τρων τα συνεργεία”. Mε τα beat τους, έδωσαν νόημα στον όρο “διασκευή” και κατάφεραν σχεδόν να ξεσηκώσουν και τον ίδιο τον Ξυδάκη, ο οποίος τους παρακολουθούσε με θαυμασμό και απορία, χαμογελώντας. Το κοινό ανταποκρίθηκε ή μάλλον ξεσάλωσε για τα δεδομένα της βραδιάς με παλαμάκια και τραγούδι και η βραδιά έφτασε στην κορύφωσή της.

Οι Pop Eye ήταν μια μεγάλη ανακάλυψη. Πάντως μετά από δυο ώρες και κάτι ψιλά έφυγα εντέλει απόλυτα ικανοποιημένος.

Προς τιμήν του κ. Ξυδάκη, που δείχνει και το μέγεθος της καλλιτεχνικής του εμβέλειας, αλλά και του σεβασμού που έχει για το κοινό του και τους συνεργάτες του, ούτε για μια στιγμή δεν αποχώρησε από τη σκηνή. Ούτε για μια στιγμή!

Midlake – The courage of others (2010) Folk rock

Οι  Midlake είναι ένα γκρουπ που ανήκει στην κατηγορία του indie rock. Επιρροές Radiohead, Flaming Lips αλλά και Jethro Tull. Προσωπικό όχημα του Tim Smith, έφτασαν κατά την ταπεινή μου άποψη στη δημιουργική τους κορύφωση με το συγκεκριμένο άλμπουμ. Και αυτό γιατί εδώ δεν είναι ένα συγκρότημα της κατηγορίας που προανέφερα. Δείγματα υπήρχαν και στο “The trials of Van Occupanther” του 2006 (ένας πιο rock δίσκος), όμως εδώ η συνολική μορφή του άλμπουμ είναι αναγεννησιακό progressive folk rock.

Από το εναρκτήριο “Acts of man” κάνουμε ταξίδι στο χρόνο και βρισκόμαστε στην εποχή των ιπποτών! Οι απαλές μελαγχολικές φωνητικές μελωδίες και οι ακουστικές κιθάρες είναι η βάση των τραγουδιών που μας οδηγούν σε κάστρα όπως στην ταινία "Το όνομα του Ρόδου”. Φυσικά και οι ηλεκτρικές κιθάρες κάνουν συχνά αισθητή την παρουσία τους, ενώ η ενορχήστρωση ενισχύεται με πολύ φλάουτο καθώς και πιάνο και βιολί. Το τελικό αποτέλεσμα δημιουργεί πολλά συναισθήματα στον ακροατή και σίγουρα θα σας ηρεμήσει. Επίσης λόγω της ομοιομορφίας του ο δίσκος έχει φοβερή ροή. Ταξιδιάρικη μουσική για το μυαλό που δεν θέλεις να τελειώσει.

Θεωρώ σημαντικό να αναφέρω το δίσκο που μου έρχεται αμέσως στο μυαλό ακούγοντας το “The courage of others”. Πρόκειται για το θεϊκό Argus των Wishbone Ash. Μπορεί να μην έχει εκείνες τις κιθάρες όμως βγάζει ακριβώς το ίδιο επικό feeling.

Προσωπικές προτιμήσεις σε μια υψηλού επιπέδου δημιουργία είναι τα “Winter dies”, “Small mountain”, “Bring down” και “The horn”. Λυρικό και διαχρονικό.

Υ. Γ. Ο Tim Smith στη συνέχεια δεν την “πάλεψε” και αποχώρησε. Και τι κάνουν οι υπόλοιποι, τα παρατάνε; Όχι! Πετάνε ό,τι είχαν έτοιμο μαζί του μέχρι εκείνη την ώρα και κάνουν νέα αρχή. Το πολύ καλό “Antiphon” κυκλοφόρησε με τον κιθαρίστα Eric Pulido στα φωνητικά. Εύγε! Χαρά στο courage τους!

Sinister (2012) Horror, Mystery, Thriller

 Sinister

Το Sinister είναι μια ταινία τρόμου που επειδή για μια περίοδο δεν παρακολουθούσα πολύ τα πράγματα, πίστευα ότι θα την έχω δει εγώ και πέντε-έξι νοματαίοι. Καμία σχέση. Ταινία με τον Ethan Hawke και να μην είναι γνωστή, ε… τέλος πάντων!

Λοιπόν έχουμε και λέμε. Συγγραφέας προσπαθεί να επιστρέψει στις επιτυχίες μετά από ένα φοβερό ντεμπούτο και μια σειρά μετριοτήτων που ακολούθησαν. Double check (το έχουμε ξαναδεί)! Η οικογενειακή ηρεμία και συνοχή κρέμεται σε μια κλωστή. Προβληματικό παιδί, η σύζυγος δεν αντέχει άλλο… Triple check (το έχουμε ματαξαναδεί)! Ανά πάσα στιγμή εμφανίζονται φαντάσματα νεκρών παιδιών. Τι να λέμε τώρα παιδικός σταθμός ολόκληρος! Full check (το έχουμε χιλιοδεί)!

Τι συμβαίνει με το Sinister λοιπόν και αξίζει τον κόπο; Συμβαίνει ότι είναι μια από τις πιο επιτυχημένες “scary jump” ταινίες που έχω δει. Ξέρετε, αργό πλάνο, συνεχίζει κι άλλο αργά, δεν έχει μουσική, ξεχνιέσαι και αφήνεσαι και ξαφνικά ΜΠΑΜ! Εμφανίζεται το κακό! Φυσικά τέτοιες ταινίες βγαίνουν συνέχεια αλλά πόσες το κάνουν επιτυχημένα και πόσες έχουν και ίσαμε 10 καλά scary jumbs;

Τη μια έκανα πως άλλαξα πλευρά, την άλλη τεντώθηκα, την άλλη πως πάω να πιάσω τη μπύρα, την άλλη μπινελίκια  κλπ, κλπ. Αν προσθέσετε σε αυτό το βασικό στοιχείο έναν άψογο Ethan Hawke και μια ανατροπούλα στο σενάριο, έχουμε μια αξιοπρεπέστατη ταινία τρόμου που δικαιολογεί απόλυτα την δημιουργία της παρά τα διάφορα cliché που περιέχει.
Δείτε το trailer εδώ