Οι The Devil’s Blood άφησαν πίσω τους ένα
ανεκπλήρωτο κενό. Κάποιοι τους αφιέρωσαν τραγούδια (βλ. Ghost), oι οπαδοί ελπίζουν σε μια
μελλοντική acoustic
κυκλοφορία για την οποία είχε μιλήσει ο Selim (R.I.P.) πριν αφήσει το μάταιο
τούτο κόσμο, ενώ κάποια από τα πρώην μέλη προσπάθησαν και εν μέρει κατάφεραν,
να κρατήσουν ζωντανή την κληρονομιά της σπουδαίας αυτής μπάντας (βλ. Zoon, Gold).
Οι Dool δημιουργήθηκαν από το rhythm section των The Devil’s Blood (Job van de Zande -
Micha Haring, μπάσο
και ντραμς αντίστοιχα), τους δυο κιθαρίστες Nick Polak (Gold) Reinier Vermeulen
(The
new
media)
με μπροστάρισσα την δυναμική Ryanne
van Dorst (φωνητικά, κιθάρες).
Ο τίτλος του άλμπουμ,
ο παραγωγός Pieter
Kloos
(The
Devil’s Blood) και το πανέμορφο εξώφυλλο
με προϊδέασαν για ένα καλό αποτέλεσμα. Δεν είναι και λίγες οι φορές όμως που
μια δυνατή ομάδα δεν τα καταφέρνει. Εάν λείπει η θεά έμπνευση, όλα τα υπόλοιπα
έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Το δεκάλεπτο (!) εναρκτήριο “Vantablack” μου έλυσε όλες τις
απορίες, τις αμφιβολίες και τις ανησυχίες μου. Σκοτεινή, επιβλητική rock, με συνεχείς διακυμάνσεις
στο tempo,
(τρεις) λυσσασμένες κιθάρες και διάχυτη την αισθητική των The Devil’s Blood (δισολίες). Το rhythm section βγάζει φωτιές, ενώ η φωνή της Ryanne και το ύφος των
φωνητικών της προσδίδουν μια alternative και gothic χροιά στο αποτέλεσμα.
Το άλμπουμ κινείται
στο ίδιο υψηλό επίπεδο μέχρι το τέλος. Οι συνθέσεις στο σύνολο τους, τιμούν
τους TDB
και προχωράνε και ένα βήμα παραπέρα με πειραματισμούς και εισαγωγή νέων
στοιχείων στο Occult
psychedelic
rock
των αδικο-διαλυμένων Ολλανδών.
Ακούγονται πολύ πιο
εμπορικοί από τους TDB,
αλλά είναι εντελώς dark!!
Το “Here, Now, There, Then” είναι ο πληρέστερος και
καλύτερος δίσκος του 2017, που του αξίζει να ακουστεί από ευρύτερο rock/metal κοινό.
Δείτε και το official βίντεο για το Oweynagat εδώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου