Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2015

Iron Maiden - The Book of Souls (2015) Heavy Metal


Μου ξανάρχονται ένα ένα χρόνια δοξασμένα…

Οι Iron Maiden δεν ήταν ποτέ στην κορυφή των αγαπημένων μου συγκροτημάτων στα θρυλικά 80΄s. Εκεί ήταν οι ACDC, οι Manowar, οι Black Sabbath κ.ά. Είχαν κυκλοφορήσει όμως έναν από τους αγαπημένους μου δίσκους όλων των εποχών, το “Piece of Mind”, ο δεύτερος καθαρόαιμος metal  δίσκος που άκουσα στη ζωή μου (είχε προηγηθεί το “Heaven and Hell”, μη ρωτήσετε ποιων και πάθω τίποτα). Από κει και πέρα, ήξερα τα πάντα που κάνανε ή είχαν κάνει, αλλά ποτέ δεν αφοσιώθηκα. Έχω πωρωθεί, έχω αγαπήσει και γνωρίζω τα πάντα μέχρι και την αποχώρηση του Dickinson, αλλά δεν αφοσιώθηκα.
Τα χρόνια που ακολούθησαν, τους είδα τρεις φορές live (μία με Bayley) και τους αγνόησα παντελώς δισκογραφικά. Άκουγα λίγο και εγκατέλειπα. Καλό το “X Factor” και συμπαθές το “Brave New World” με την επιστροφή του κοντού… αλλά ειδικά μετά το τελευταίο “ Final Frontier”, πήρα ξεκάθαρη θέση ότι πρέπει να κρεμάσουν τα παπούτσια.
Έτσι, εν έτη 2015 και μετά τις ανακοινώσεις για διπλό δίσκο (90 λεπτών) και για 18λεπτο κομμάτι (!) κράταγα πολύ μικρό καλάθι. Ένα καλαθάκι μια σταλίτσα.
Με το “If Eternity Should Fail” που ανοίγει το δίσκο, με την εντυπωσιακή εισαγωγή και το καλπάζων riff, βρέθηκα κάπου στα 1987. Live feeling παραγωγή, maidenikές κιθάρες, σούπερ ρεφραίν, όμορφα πλήκτρα και ένας Dickinson δυναμικός και ορεξάτος.
Το “Speed of Light” που ακολουθεί είναι ένα παιχνιδιάρικο, τυπικό Maiden κομμάτι (τύπου “Can I play with madness”), με ιδιαίτερα up tempo ρυθμό και ένα super video game videoclip.
Στο “The Great Unknown”, τα πράγματα σοβαρεύουν αφού προστίθεται στο μέχρι στιγμής πανέμορφο και νοσταλγικό πακέτο η επική διάθεση που χαρακτηρίζει ένα μεγάλο μέρος της μουσικής των Maiden.
Και όταν οι παλιοί πάρουν μπρος, δεν έχουν σταματημό. Το “The Red And The Black” και το ομώνυμο “The Book of souls”, είναι δύο δυναμικές/επικές συνθέσεις, τύπου “ Rime of the Ancient Mariner” που μας θυμίζουν γιατί οι Maiden είναι οι πιο σπουδαίοι storytellers της μουσικής που αγαπάμε. Τραγούδια με μεγάλη διάρκεια, που δεν γίνονται ούτε για μια στιγμή κουραστικά. Το πρώτο με γηπεδικό ρεφραίν και το δεύτερο αποπνέοντας doomila και σκοτεινιά.
Προσπερνώντας το συμπαθητικό “When the river runs deep” και κλείνοντας την ακρόαση του πρώτου νέου cd των Iron Maiden, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το συγκρότημα έχει επιστρέψει για τα καλά και ότι έγραψαν τραγούδια περιπετειώδη με τον ενθουσιασμό που τους διέκρινε στην αρχή της καριέρας τους.
Το δεύτερο cd ανοίγει όπως και το πρώτο, με μια σύνθεση του κοντού, το “ Death or Glory” που είναι και η καλύτερη σύνθεση από τις γρήγορες του δίσκου.
Το “Shadows Of The Valley”, έχει το πιο ωραίο ρεφραίν και ένα riff να το ακολουθεί από τα κλασικά καλαματιανά (όπως συνηθίζω να αποκαλώ) που γράφει ο Harris.
Τα “Tears Of A Clown” και “The Man Of Sorrows” που θα οδηγήσουν στο απόλυτο φινάλε είναι πάρα πολύ συναισθηματικά. Το πρώτο είναι γραμμένο για τον Robin Williams (RIP) και το δεύτερο είναι μια power μπαλάντα (περίπου) που ξεχωρίζει για τις εναλλαγές που περιέχει.
Ο Dickinson έγραψε τρία τραγούδια που είναι τοποθετημένα σε κομβικά σημεία στα άλμπουμ. Στις αρχές των δύο cd και εδώ στο μεγαλειώδες φινάλε, το “ Empire Of The Clouds”.
Μια σύνθεση, προσεγμένη μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, που διαρκεί 18 λεπτά. Και τι δεν έχει! Πιάνο σε τραγούδι Maiden έχετε ακούσει; Όχι; Ε λοιπόν έχει. Έγχορδα; Ε λοιπόν έχει. Αλλαγές, επαναλήψεις που δεν χορταίνονται, στο πιο φιλόδοξο και περιπετειώδες κομμάτι που έχουν παίξει ποτέ. Επηρεασμένος από Savatage και Queen, ο Bruce μας δίνει τη δική του Rock Opera για να μας συντροφεύει για πάντα.
Δεν ξέρω αν είναι ιεροσυλία ο δίσκος να συγκριθεί με τα άλμπουμ των 80΄s, θεωρώ όμως ότι είναι ότι καλύτερο από το 1989 και μετά, με διαφορά!
Όπως και να χει, τους αξίζουν συγχαρητήρια γιατί ενώ θα προτιμούσαμε να αποσυρθούν, τώρα διψάμε για το επόμενο! UP THE IRONS!

8/10


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου