Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2018

Hereditary (2018) Horror, Drama, mystery


Η Annie θα χάσει την μυστήρια και ιδιαίτερη μητέρα της, η οποία συμμετείχε σε μυστικές ομάδες. Πέρα από την θλίψη και τις ψυχώσεις της, θα βρεθεί αντιμέτωπη με σκοτεινά μυστικά του παρελθόντος, ενώ παράλληλα η οικογένεια της θα εκτεθεί σε άγνωστες δυνάμεις που εισβάλλουν στην καθημερινότητα τους.  
Θα μπορούσε να είναι, κατόπιν και του παραπλανητικού τρέιλερ και της προώθησης της ταινίας (“Ο νέος εξορκιστής”, “Η τρομακτικότερη ταινία του 2018”, κ.α.), ένα ωραιότατο modern horror τύπου Insidious, Conjuring και Mama. Τριξίματα, ντουλάπες, δαίμονες, scare jumps, ανατροπή στην μέση πριν την τελική μάχη με το κακό, ουρλιαχτά, scare jumps, νίκη της οικογένειας έναντι του σκότους που θέλει να την διαλύσει, ένα τελευταίο scare jump για να ετοιμαζόμαστε για το “Hereditary 2”. ΤΙΠΟΤΑ από αυτά δεν ισχύει! Και ευτυχώς, το Hereditary, φανερά επηρεασμένο από τα 60΄ς και τα 70’ς, όντως αποτελεί μια ταινία σημείο αναφοράς για το 2018, αυτό όμως της ταινίας που δεν αντέχεις να ξαναδείς και θα κάνεις μεγάλο χρονικό διάστημα να ξεπεράσεις.
Ο Ari Aster, με τα πλάνα του, το εκπληκτικό μουσικό score του Colin Stetson, την εξαιρετική φωτογραφία, και τις πολύ καλές ερμηνείες όλου του cast (με την Toni Colette να δίνει μια από καλύτερες αν όχι την καλύτερη ερμηνεία της ever), δημιουργεί μια υποβλητική και συνεχώς απειλητική ατμόσφαιρα, χωρίς ποτέ να γνωρίζεις από τι ακριβώς κινδυνεύεις. Σκηνοθετεί τις μινιατούρες (το επάγγελμα της Annie όπου μόνο εκεί είναι ασφαλής…) ως πραγματικούς χώρους με μαεστρία, και εστιάζει στα πρόσωπα στις στιγμές πόνου (…και είναι πολλές). Με μεθοδικότητα και έναν οριακά βασανιστικό αργό ρυθμό για την νέα γενιά horrorάδων (το αναφέρω ως προτέρημα) θα μας οδηγήσει σε ένα εφιαλτικό φινάλε.
Η ταινία χωρίζεται σε τρία μέρη με το πρώτο και πιο σύντομο να βρίσκει τον Ari Aster οδηγώντας σε σίγουρο και γνώριμο δρόμο, αλλά όχι για πολύ…Με μια σκηνή σοκ θα κόψει το τιμόνι δεξιά ,και θα παρεκτραπεί μέχρι το τέλος….Το δεύτερο μέρος με έκανε να γυρνάω στην θέση μου άβολα αφού  χάρη στην ερμηνεία της Colette είναι μια άσκηση σπουδής στην ψύχωση, ενώ στο τρίτο τα πάντα σταδιακά εξηγούνται (με ένα ιδιαίτερο τρόπο φυσικά, παίζοντας με την αμφιβολία…) και καταλήγουν στην απόλυτη παράνοια.
Μόνο μετά το τέλος της ταινίας, καταλαβαίνεις πόσο προσεγμένο και ολοκληρωμένο είναι το σενάριο του Aster, και συνειδητοποιείς πως ουσιαστικά στα έδινε όλα, αλλά δεν ήσουνα σε θέση να ενώσεις τα κομμάτια του πάζλ. Ακόμη και αυτό να έχεις κάνει και να φαντάζεσαι που μπορεί να καταλήξει η ταινία (δεν πρόκειται περί σεναριακής παρθενογένεσης), η εκτέλεση είναι πραγματικά υποδειγματική, με μια συνεχή disturbing διάθεση και χωρίς ούτε ένα, μα ούτε ένα scare jump.
Κλείνοντας να πω ότι βγήκα από τον κινηματογράφο με ένα μεγάλο χαμόγελο. Όχι γιατί η μισή αίθουσα γέλασε σε αρκετές στιγμές, ή κάποιοι χειροκρότησαν ειρωνικά στο φινάλε. Είναι απολύτως λογικό αφού χωρίς να έχουν τις κατάλληλες εμπειρίες, δεν μπορούν να επεξεργαστούν άρα και να εκτιμήσουν αυτή την “παλαιακή” μορφή τρόμου μέσα σε μόλις 2 ώρες. Είναι ένα εντελώς άγνωστο είδος για αυτούς, που λίγο τραβηγμένα κατά την γνώμη μου, τους φάνηκε αργό και γελοίο. Δεκτό αλλά χωρίς σεβασμό για τους υπόλοιπους....Τέλος πάντων.
Χαμογέλασα σκεφτόμενος την υπόλοιπη μισή αίθουσα και το σοκ που υπέστη (να τρομάζουν και να ταράζονται με σιωπές, βλέμματα και απλά ηχητικά κόλπα, χωρίς να πετάγονται κάθε 1μιση λεπτό, και να ζούνε το παρανοικό wtf φινάλε), καθώς και τον διπλανό μου που έβγαλε την ταινία σκυμμένος (καθηλωμένος) μπροστά, που μίλησε μόνο προς το τέλος για να πει στο φίλο του χαμηλόφωνα : “Γιατί γελάνε ρε;;;”. Και μόνο που χάριν της άτυχης/υπερβολικής  προώθησης, ο Ari Aster έφτασε με την “Διαδοχή” του σε τόσο ευρύ κοινό, το θεωρώ επιτυχία. Ένα λαμπρό παράδειγμα σύγχρονης-σοβαρής ταινίας τρόμου σατανιστικού περιεχομένου, και ένας δημιουργός που στο πρώτο του βήμα μας κάνει να παραμιλάμε. 

9/10


Δείτε το τρέιλερ εδώ



Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018

A dark song (2016) Drama, Horror


Η Sophia είναι αποφασισμένη να πραγματοποιήσει μια αποκρυφιστική τελετή και είναι πρόθυμη να πληρώσει με οποιοδήποτε κόστος, υλικό και ψυχικό, για να την πραγματοποιήσει. Θα απευθυνθεί στον ειδικό Joseph Solomon ο οποίος την προειδοποιεί για την επικινδυνότητα του εγχειρήματος και προσπαθεί να εκμαιεύσει το κίνητρο πίσω από την επιθυμία της.
Ο Liam Gavin (σενάριο, σκηνοθεσία) αποσπά εξαιρετικές ερμηνείες από το πρωταγωνιστικό του δίδυμο και καταφέρνει να παίξει με την αμφιβολία. Ο θεατής αναρωτιέται εάν πραγματικά το θέλει η Sophia και γιατί, ενώ ο Joseph μπορεί να παρουσιάζεται σαν Μεσσίας, στην επόμενη σκηνή όμως να θυμίζει τσαρλατάνο.

Σε αυτό το ρεαλιστικό πλαίσιο, με δυο πονεμένους ανθρώπους στο επίκεντρο, το μεγάλο ερώτημα θα απαντηθεί στο δεύτερο μέρος της ταινίας. Μπορείς να καλέσεις του νεκρούς; Και ποιο είναι το τίμημα, αν όντως γίνεται; Και εδώ, ο Liam Gavin, τα πάει μια χαρά δεδομένου budget και εμπειρίας.
Το Dark Song είναι μια αργή, art horror movie που για αρκετούς, ειδικά με το φινάλε της, δεν εκπληρώνει τον στόχο και δεν δικαιολογεί το σχετικό ντόρο. Και εδώ είναι όλο το θέμα. Σε κανένα σημείο της ταινίας ο Gavin δεν προσπαθεί να τρομάξει αλλά εστιάζει στο χτίσιμο των προσδοκιών, στο δραματικό κομμάτι, και να νιώσει άβολα ο θεατής . Και ναι, τα πάει περίφημα, οπότε δεν έχει λόγο να κάνει  το φινάλε gore ή τραβηγμένο απλά για να εντυπωσιάσει. Να βρει και να αντιμετωπίσει την αλήθεια είναι για τη Sophia ό, τι πιο τρομακτικό μπορεί να της / μας συμβεί.
  
Ένα σκηνοθετικό ντεμπούτο που αξίζει προσοχής.

6,5/10

ΥΓ. Αν ανήκετε στην κατηγορία του εκπαιδευμένου σε jump scares και εντυπωσιακών δαιμόνων, κοινό, παρακαλώ μείνετε μακριά. Η ταινία για εσάς, και δικαίως, ανήκει στην κατηγορία “Ύπνος”.


Δείτε το τρέιλερ εδώ
 


Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2018

80's Classics : They live (1988) Horror, Action, Sci-Fi


Ο John Carpenter ήταν ο δεύτερος αγαπημένος μου σκηνοθέτης μετά τον θεό Brian de Palma. Ενώ ο κορυφαίος είχε ορίσει το στυλ και τα όριά του απασχολούμενος με θρίλερ μυστηρίου (αστυνομικά κυρίως) και γκανγκστερικά σενάρια, ο Κάρπεντερ στο ¼ του αιώνα που μεγαλούργησε, όρισε τουλάχιστον 6 διαφορετικά υποείδη του κινηματογράφου του τρόμου!
Αναφέρω χαρακτηριστικά:
Assault on Precinct 13 (1976): Invasion movies
Halloween (1978): Slasher movies
The Fog (1980): Ghost revenge movies
The Thing (1982): Sci-Fi horror movies
Christine (1983): Haunted object movies και
They live (1988): Conspiracy horror movies
Μπορεί να μην πρωτοστάτησε σε όλα τα παραπάνω είδη, όλα όμως μνημονεύονται ως κλασσικές ταινίες του κάθε είδους, σε λίστες και αφιερώματα, όντας πολύ καλές και πρωτοποριακές.
Το “They live” αφορά την περιπέτεια που θα ζήσει ο Nada όταν θα ανακαλύψει ένα ζευγάρι γυαλιών που του επιτρέπει να διακρίνει τους εξωγήινους που έχουν καταλάβει τη γη. Το “They live” με χαμηλό budget, φτωχά-ανύπαρκτα εφέ, σκηνές δράσης από τα Lidl, και πρωταγωνιστή τον επαγγελματία wrestler Roddy Piper (δεν το πίστευα όταν είχε κυκλοφορήσει), ήταν καταδικασμένο να είναι CULT. Φυσικά και δεν είναι κακοφτιαγμένο αλλά αντιθέτως αποτελεί διαχρονική λατρεία, και μια πάντα επίκαιρη ένοχη απόλαυση.
Ο Κάρπεντερ αυτό που ήθελε να κάνει ήταν να περάσει στο κοινό την εναντίωσή του στην Reagan εποχή και αυτό που εντέλει κατάφερε, είναι να δημιουργήσει μια αντικαπιταλιστική- αντικαταναλωτική ταινία που κάνει όλους τους φόβους σας αληθινούς. Δεν είναι οι Εβραίοι όμως, ούτε οι προδότες πολιτικοί (παραδείγματα συνήθων θεωριών του ‘Έλληνα), αλλά η άρχουσα τάξη που εδώ αποτελείται από μια εξωγήινη φυλή που με χαρακτηριστική ευκολία και την χρήση των ΜΜΕ, του marketing και της διαφήμισης υποτάσσει συνειδήσεις.
Άπαξ και ξυπνήσετε και καταλάβετε ότι “Ζουν ανάμεσα μας”, τότε και εσείς θα πείτε: “ I have come here to chew bubblegum and kick ass... and I'm all out of bubblegum.” 

Δείτε το τρέιλερ εδώ