Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

Accept - The Rise of chaos (2017) Heavy Metal



Ανήκω στην κατηγορία των οπαδών που δεν θεωρούν ότι είναι αληθές το «No Udo, No Accept». Τεράστια η προσφορά του κ. Dirkschnneder αλλά από το 2010, αποδεικνύεται ότι το συγκρότημα είναι (άρα και ήταν) ο Wolf Hoffman (κιθάρα) και ο Peter Baltes (μπάσο).
Φθάνοντας αισίως στην τέταρτη δουλειά τους μετά την “επανίδρυσή τους” με τον Mark Tornillo στα φωνητικά, επιτυγχάνουν το 4 στα 4. Μετά το καλύτερο άλμπουμ της νέου τους περιόδου (“Blind Rage”) δίνουν και πάλι στον κόσμο αυτό για τους οποίους τους αγαπάμε. Με την πλέον μοντέρνα παραγωγή, riff που δαγκώνουν, rhythm section – πυροβολικό και την εύφλεκτη/δυναμική και γρέζα φωνή  του Mark Tornillo, το “Rise of Chaos” είναι κάργα μέταλ. Mid tempo, πορωτικό και παραδοσιακό.
Τα μειονεκτήματα που κουβαλάει είναι μόλις 2. Δεν υπάρχει το hit που θα αναδείξει το άλμπουμ σε άλλο επίπεδο και δεύτερον ότι είμαστε πλέον πολύ καλά προετοιμασμένοι. Αν το άλμπουμ “έσκαγε” το 2010 αντί του “Blood of the nations” θα το είχαμε εικόνισμα.
Σε αναμονή live, κατά προτίμηση στο Piraeus Academy.
No Hoffman/Baltes, no Accept.

7/10


Θυμηθείτε εδώ την κριτική του "Blind Rage και εδώ την Live ανταπόκριση του 2015.

Σάββατο, 2 Δεκεμβρίου 2017

Mother! (2017) Drama, Mystery, Horror



Υπάρχει ταινία του Aronofsky που να μην έχει προκαλέσει αναταραχή και διχασμό στο κινηματογραφικό σύμπαν; Η απάντηση είναι όχι. Ακόμη και οι φανατικοί του οπαδοί έχουν λιγότερο αγαπημένες ταινίες, κάποιοι αποκήρυσσαν το “Ρέκβιεμ” ως εκβιαστικό, ενώ άλλοι θεωρούν το “Black Swan” μια αγχωτική μπούρδα και μισή. Γούστα είναι αυτά. Δεν γίνεται να σε εκφράζουν όλοι οι σκηνοθέτες, να σε συγκινούν όλα τα θέματα ή ο εκάστοτε τρόπος προσέγγισης του αγαπημένου σου σκηνοθέτη. Τον συγκεκριμένο δημιουργό, πλην “Νώε”, πραγματικά τον λατρεύω ( θυμηθείτε εδώ το σχετικό αφιέρωμα). Θεωρώ ότι το σινεμά του είναι άκρως προσωπικό και επιθετικό, δεν χαρίζεται σε κανέναν. Πραγματοποιεί την ακραία και αρρωστημένη, πολλές φορές οπτική του, τηρώντας κάποιους (ελάχιστους) βασικούς κανόνες “κανονικής” αφήγησης και σκηνοθετικής προσέγγισης. Με το “Mother” δεν τηρεί πλέον τίποτα. Η τελευταία του ταινία, για πρώτη φορά σε δικό του σενάριο, είναι καταδικασμένη να διχάζει και με ευκολία αντικαθιστά το Ρέκβιεμ ως η πιο αμφιλεγόμενη δημιουργία του.
Η Μητέρα και ο Δημιουργός (δεν υπάρχουν ονόματα), δέχονται επίσκεψη στο σπίτι τους, από τον Άνδρα και τη Γυναίκα. Η κατάσταση θα παρεκτραπεί όταν οι εισβολείς θα αυξηθούν δραματικά.
Δείτε την ταινία μόνο αφού αφήσετε πίσω σας οποιαδήποτε ελπίδα συμβατικής αφήγησης και σεναρίου. Τα πάντα είναι συμβολικά, και αφορούν το Θεό και την Γη-Φύση!!!
Η ταινία είναι σαν να χωρίζεται σε δυο μέρη. Στο πρώτο χτίζεται το μυστήριο, ενώ στο δεύτερο και μικρότερο σε διάρκεια, οπλιστείτε με πολύ δύναμη για να αντέξετε την ένταση και το gore
Καταλαβαίνω απόλυτα το σοκ όσων είδαν την ταινία βλέποντας το trailer και περιμένοντας ένα ghost story αλά Aronofsky, δεν καταλαβαίνω όμως αυτούς που θεωρούν ότι λόγω μη πειστικής εξέλιξης του σεναρίου, ο Aronofsky “ξέφυγε” στο δεύτερο μέρος για να εντυπωσιάσει…
Αυτό που συμβαίνει είναι ακριβώς το αντίθετο. Το “Mother!” (με θαυμαστικό) είναι το ακριβές και ολοκληρωμένο όραμά του από την εφιαλτική πρώτη εικόνα έως το «κουφό – τροφή για σκέψη» τελευταίο δευτερόλεπτο. Όπως κάθε φορά, έχει τον απόλυτο έλεγχο της δημιουργίας του και είμαστε τυχεροί που αυτό συμβαίνει εντός Hollywood.
Συγκλονιστική η Jennifer Lawrence, με την κάμερα στο πρόσωπό της για το μεγαλύτερο μέρος του φιλμ και πολύ καλό όλο το πρωτοκλασάτο καστ (δυνατό comeback για την Michelle Pfeiffer)!
Μια τελευταία παρατήρηση. Σκηνοθετικά είναι για άλλη μια φορά εκπληκτική η δουλειά του Aronofsky, ενώ για πρώτη φορά ταινία του, δεν έχει ούτε μια νότα μουσικής! Σπουδαίο επίτευγμα!

8,5/10

Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017

Coverdale Page (1993) Hard rock, Heavy metal



Βρισκόμαστε στις αρχές των 90’s. Ο Jimmy Page έχει αφήσει πίσω τους Led Zeppelin και έχει κυκλοφορήσει το πρώτο (και μοναδικό) προσωπικό του άλμπουμ “The outrider”. Ο David Coverdale μετά την τεράστια επιτυχία του “1987” , έχει “παγώσει” προσωρινά τους Whitesnake.
Η ιδέα ήταν του παραγωγού Michael Fraser και πρώτος δέχτηκε τηλέφωνο ο Page. “Πώς θα σου φαινόταν να δουλέψεις με τον David;”. Τα πράγματα είχαν πάρει το δρόμο τους και οι δυο star της rock έγραψαν μουσική μαζί. Το άλμπουμ με τον λιτό τίτλο, τα επώνυμα των δυο καλλιτεχνών και το συμβολικό εξώφυλλο με το σήμα της σύμπλευσης/ κοινής πορείας, κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1993.
Οι εποχές είναι δύσκολες, παράξενες. Το grunge κάνει την επανάστασή του ενώ δεκάδες metal υποείδη φυτρώνουν σαν μανιτάρια. Τι να περιμένει κανείς από τους σαραντάρηδες και βάλε (τότε) superstars; Μα τι άλλο; Μια δισκάρα αντάξια του παρελθόντος τους, όπου θα συναντηθούν οι μουσικές τους προσεγγίσεις και θα μας χαρίσουν ένα hard rock μνημείο, που ποτέ δεν έτυχε της αναγνώρισης που του αξίζει.
 Δέκα τραγούδια, 60 λεπτά μουσικής, όπου οι παραλληλισμοί με τη μουσική των Zeppelin και την καριέρα του Coverdale με το “παιδί” του, τους Whitesnake, είναι αναπόφευκτοι! Με ιδανική παραγωγή και ένα δυνατό team μουσικών έγραψαν χορταστικά τραγούδια που συνδυάζουν όλα όσα αγαπήσαμε σε αυτούς. Τα rocknroll λικνιστικά riff του Page, τα φωνητικά του Coverdale ιδανικά, είτε με τσιρίδες (που αναπόφευκτα θυμίζει Plant λόγω του ύφους των συνθέσεων), είτε στα κανονικά /ερωτικά του. Από το Funky-Διονυσιακό-ZeppelinesqueShake my tree” έως το rock-έπος “Whisper a prayer for the dying”, το άλμπουμ είναι εξαιρετικό.

Δυστυχώς , η προπώληση για την περιοδεία που θα ακολουθούσε δεν πήγε καλά, με αποτέλεσμα οι δυο καλλιτέχνες να ακολουθήσουν και πάλι διαφορετικές διαδρομές. Ο Page συνεργάστηκε με τον Plant στο πολύ καλό “Walking into Clarksdale” και ο Coverdale επέστρεψε με τους Whitesnake. Τέτοια δισκάρα πάντως δεν ξαναέβγαλαν!
Το Coverdale / Page είναι ένα rock διαμάντι που αξίζει να γνωρίσετε ή να επανεκτιμήσετε!


ΤΣΙΚΛΙΚ